Maandagaand, 29 Julie 2013. Starbucks. Busan. 31 ºC met ‘n humiditeit van 79%. Dis hittig.

Ek’t uiteindelik die moed bymekaar geskraap om weer te beginne skryf. Ja-nee, ek verstaan heeltemal as jy nou jou skouers optrek en ‘n effense frons oor jou voorkop het. Waarom op aarde sal iemand wat so lief vir skryf dan as’t ware moed nodig he om te skryf? Dis mos maklik om gou ‘n paar sinne en spitsvondige woordspelings neer te pen, mag jy dalk dink. Dan is daar diegene wat glo dat jy jou siel moet skoon skryf met ware of fiksionele karakters en plotte en komplotte. Ek onthou hoe my ma en haar jarelange vriendin altyd skerts dat sodra die een vloere beginne vee of die ander kaste beginne uitpak, is hulle besig met ‘n sielswroeging. Ek neem aan dat skryf vir baie mense ‘n uitlating skep om jou hartseer en frustrasies weg te skryf. Dat jy met elke woord en gedagte wat jy neerpen die bitterheid en trane en onsamehangende gedagtes uit jou kan uitwoed.

Die laasgenoemd stryk meer akkoord met my. Sodra ek skryf, konfronteer ek my diepste en kleurrykste gedagtes en dit intensifiseer die emosies en dinge waardeur ek werk. Ek wens soms ek kon daardie skrywersput makliker oopsluit. Want op die oog af lyk die put stil en stemmig, maar soos Laurika Rauch jare terug gesing het: “Onder draai die duiwel rond”.
Nietemin. Hier staan ek nog. Soos my ma en ouma my bly herinner, is ek die vyfde agtereenvolgende Martha en moet ek nes my naamgenote my eie Drakensberg(e) kaalvoet aanpak om sterker bo uit te kom.

Hier by die halfpadmerk is ek soms verstom oor die voorreg wat my te beurt geval het om hierdie land te kan verken.
In Boeddha se verjaarsdagnaweek (17 – 19 Mei 2013) het ek drie ongeëwenaarde tempels besoek. My gunstelling was die Samgwangsa Tempel duskant die Sajik stadion hier in Busan. Elke liewe denkbare oppervlakte was bedek met die kleurrykste laplanterns. Elkeen van die lanterns simboliseer ‘n gesin wat ‘n bedraggie neergesit het in die hoop dat Boeddha hulle in die komende jaar sal seën. Die statige monnike neurie met vorsheid in hul stem lirieke van ouds. Ek’t myself herhaaldelik betrap dat ek myself sommer so op die grond sit gemaak het, en met my oë toe al my sintuie ingespan het om elke reuk en kleur en oomblik vas te vang. Wierook en simbale op die agtergrond het my verbeelding na vervloeë jare teruggeneem waar drake dalk nog werklik oor die blou-blou see kon afpyl.

‘n Ander imponerende hoofstuk in my lewe was my onlangse hospitalisasie en noodprosedure in een van Busan se tophospitale. Praat van lost in translation. Dis hier in my uur (eerder ure) van donkerste nood dat ek aan die goedheid en genade van vreemdelinge oorgelaat is. My boeddhistiese vriendin en haar ouers was male sonder tal langs my hospitaalbed, altyd gereed om my klam voorkop af te vee en my op hoogte te bring van my mediese dokumente. Vriendinne van nabygeleë dorpies het besoek kom aflê. Selfs my boeddhistiese monnik-vriend van Jinhae (oorspronklik van Sri-Lanka) het dan en wan kom inloer om ‘n wakende ogie oor my te hou.

Een staaltjie wat my sal bybly is hoe ek na die operasie ontwaak het, hoog soos ‘n kaait van al die morfien en hoe ek almal (selfs die sjirurg en sy span) beskuldig het dat hulle my swart Haviana plakkies waarmee ek die operasiesaal in is, gesteel het. My ma vertel hoe ek haar erg ontstoke tweeuur die oggend Suid Afrikaanse tyd gebel het om te vertel van hierdie godverlate land waar hulle wragtigwaar die pasiënte se plakkies steel.
In hierdie tydjie was ek geseënd deur mense from all walks of life, ongeag of ons dieselfde geloof deel. God is darem maar so kreatief – lees gerus Romeine 8:28.

As ek eendag ‘n ervare kosmopolitaan is en met ‘n sigaar in die hand en stola om die skouers oor my villa tuur, sal ek dalk die chutzpah hê om aan Martha se Memoirs te werk. En in detail te skryf oor hierdie noue ontkoming. (Nota aan self – daai kan wraggies ‘n goeie titel vir ‘n boek of bundel maak).

Dis darem maar snaaks hoe die lewe werk: hoe meer jy jouself beskikbaar stel vir geleenthede, hoe meer val hierdie rype geleentheidsvruggies in jou voorskoot. Korea het my geleer om nie “nee” te sê vir ‘n uitdaging nie. Met my amateurswemvernuf (‘n verspotte kombinasie van vlinderslag en hondjieswem) het ek by Songdo Strand, Busan, etlike meters ver in die see in geswem net om van ‘n hoë duikplatform af te duik. Herhaaldelik. Want ek kon. Ek lewe. (My baaikostuum het wel gebewe maar die koue water het my vinnig van die ergste vrese laat vergeet.) Net so het ek etlike dae voor my operasie nog in Daegu se HerbHillz soos ‘n wafferse akrobaat oor styfgespande kabels getrippe-trappe-tone en honderde meters ver ge-zipline. Wat nog van die rotsklim wat ek met ‘n erge hoogtevrees aangepak het. Waterponieritte en branderplankrylesse op Dadaepo strand was maar enkele hoogtepunte. Genoeg hieroor.

Korea bied my hierdie groot spoeg-en-plakboek wat ek baie maal inkleur deur my observasies van die mense, die skrefiesoogmense wat nie bang is om ure lank op die grond te sit nie. (Harde gat word nooit sagte gat soos ons as groentjies geleer is nie). As jy sover gekom het om van my skrywes te lees, sal jy agterkom dat ek meer gefassineerd is met die mense agter die maskers as die ruimte waarin die storie afspeel. Dis die mense wat jy so tussen deur die straights ontmoet wat jou herinneringe vleis gee. Dis die liewe lawwe stories wat die boer in beton weer nuwe moed laat sluk om nog ‘n paragraaf te skryf.

Ek travel tans in staail. Mag jy ook, waar jy jouself ookal bevind.

The post Betonboer in Busan appeared first on rooi rose.

Hierdie plaaskind van Afrika is nou al ‘n volle 49 dae in Suid-Korea. Hierdie was by verre een van die waansinnigste maar tog ook opwindendste dinge wat ek nog gedoen het.

Vir almal wat my nie ken nie: ek is volgens Suid-Afrika se Departement van Binnelandse Sake Martha Magdalena Olivier. My naam is eintlik Chantell, my man noem my Krappie, my gesin Ousus, my een ouma noem my soms Martha V (ek is immers die vyfde agtereenvolgende Martha in ‘n rits sterk boervrouens) of Chandelore. Hier in Suid-Korea is ek al alles genoem van Olivier, Chantell Teacher tot sommer net Chantell.

Ek het nog altyd hierdie brandende begeerte in my om oor die volgende randjie te kan sien of om met ‘n ander stel oë na die wereld te kyk. Hierdie onuitblusbare nuuskierigheid het my al menigmaal in warm water laat beland, maar ek is seker hierdie bloginskrywings sal genoeg tyd vir ons gee om daaroor ook te gesels.

Die lang en die kort van die storie is dat ek onder die Tweeling-sterreteken gebore is. Dit maak my meer geneig om met tye onvergenoegd (of kleurryk) oor dinge en situasies te voel, maar op 14 April 2012 het my gesondheid ‘n groot knou gekry. Ek het my lewe as ‘n jong professionele persoon in oënskou geneem en ‘n lang pad gestap om vry te breek van alles wat so spanningsvol in my lewe was.

Ek het eenvoudig geweet dat ek een van my vele liewe, lawwe drome moet beginne volg of ek gaan die korporatiewe leer bly klim en vasgevang word in hierdie maalmeul van ‘n gejaag na geld.

Aanvanklik wou ek net iewers in Tibet, in ‘n abdy, ‘n pos as hooftee-aandraer aanvaar. Maar ongelukkig moet die Tweeling-kind ook kos op die tafel sit en om net tee aan te dra sal dalk voordelig vir die siel wees, maar nie soseer vir die bankbestuurder nie. Ek’t verskeie opsies oorweeg maar een ding was seker, ek wou myself sover in die vreemde inkry as moontlik. Ek wou my eie emosionele en geestelike beperkinge op die proef stel.

Na verskeie Skype-geselsies met byna elke liewe persoon wat ek ken wat tans oorsee is, het ek op Suid-Korea besluit. Ek sou ‘n skaflike salaris verdien, hopelik ‘n paar buffels in my FNB rekening kon spaar, en vreemde disse en aweregse mense en sienswyses teëkom. Buiten vir die knaende verlange huis toe na manlief, my ouers en my oumas, was dit mos ‘n maklike besluit om te maak.

So gesê en so gedaan. Ses maande later en na ure en ure op die internet besig om al wat ‘n blog of artikel oor Suid-Korea is te verslind, was ek uiteindelik op pad na die land van skrefiesoë, Samsung en kimchi.

My koebaais was gesê, alles gepak, my man met instruksies gelos oor wat om saam te bring as hy kom kuier, die nuwe huishulp goed opgelei sodat sy darem na my man kan omsien, lang trane gehuil en net toe my sinusse opgeklaar het, is daar weer gehuil. So is ons toe vort lughawe toe.

Bel so ewe vir oulaas my ma net vir daai ekstra emosionele hupstootjie. Ek en my man neem ‘n sware afskeid en daar gaan hierdie langbeenkind van die Wes-Transvaal deur die doeane. Immigrasie druk die stempel ekstra hard in my paspoort as ‘n finale simbool van afskeid.

Maar dit was nie lank nie, toe dink ek dit mos goed om dalk tog maar ‘n Afrika-kurio en Amarula vir die klomp Koreaanse onderwysers aan te skaf. Met die nuwe kopie stap ek doodluiters voort na die Qatar-wagarea, onbewus daarvan dat beide my identiteitsboekie en paspoort iewers tussen Amarula en bekraalde draaddiertjies uitgeval het. Ek kan nou nie spog dat ek die hele lughawe tot ‘n stilstand geroep het nie, maar ek het wel die Qatar en ACSA-persoon in ‘n “flat spin” gehad soos my ma sal sê. Wat ‘n debakel.

So verpas ek my vlug. My identiteitsboekie het steeds voete – heelwaarskynlik toe reeds onderweg na Nigerië of een of ander godverlate land. My paspoort het sy weg teruggevind en so moes ek met bloedbelope oë weer die pad na Pretoria aandurf. (As jy nou ‘n liedjie van die Briels wil speel, is jy welkom).

Twee dae later en daar vlieg ek weer. Die ACSA sowel as Qatar-personeel onthou my gesiggie en maak seker hulle hou ‘n wakende ogie oor my en my handbagasie.

I kid you not – hierdie goed gebeur werklikwaar met mense. Heel waarskynlik meer met verstrooide, te bedagsame mense soos ek maar nietemin. Ek is een van die min mense wat op dieselfde dag uit Suid-Afrika en toe 2 ure later weer terug in Suid-Afrika gestempel is.

Ek sien geweldig uit daarna om julle deel te maak van my reise en hoop ons kon nog lekker saam gesels. Los gerus ‘n boodskappie hieronder en gesels saam.

The post Plaaskind in Korea appeared first on rooi rose.