‘n Suid-Afrikaanse sprokiesverhaal! – Deur Zoë Salzwedel. Hooffoto: Instagram (Tim Tebow)

Dit lyk soos iets uit ’n sprokiesverhaal, maar dié keer met braaivleisvure, Zavion se blommerangskikkings, ’n romantiese wynlandgoed en tradisionele gesigverf. 

https://www.instagram.com/p/B7dX-CXBvbQ/

Die liefde blom behoorlik tussen die voormalige Mej. Heelal en haar verloofde, die Amerikaanse bofbalspeler, Tim Tebow. Terwyl daar geswyg word oor enige besondere rondom dié paartjie se trouplanne, word daar wyd bespiegel dat hulle vandag nog gaan afhaak – en dat Sondagaand se viering soortgelyk is aan die Amerikaanse tradisie van ’n oefensessie (“rehearsal dinner”) met al die betrokkenes voor die groot dag. 

’n Betroubare bron na aan die paartjie het Saterdag (18 Januarie 2020) aan Netwerk24 verklap dat Demi-Leigh en Tim vandag (Maandag die 20e) trou. 

https://www.instagram.com/p/B7hFb0TBlbA/

Volgens www.theknot.com, waar items vir die paartjie se trou-register verskyn, is die bestemming vir hulle wittebrood ’n geheim, maar verklap wel dat dit op ’n sonnige, tropiese bestemming sal wees. 

Van die items in die trou-register is onder andere swartgraniet-kaasmesse,  Schott Zwiesel-wynglase, ’n graniet-en-hout-kaasbord en ’n spoggerige vloer-tot-dak-spieël. Demi-Leigh en Tim het ook ’n liefdadigheid-opsie by hulle geskenkregister gevoeg en bied gaste die geleentheid om geld te skenk aan die Tim Tebow Foundation.

https://www.instagram.com/p/B7WzFpYhPRv/

Demi-Leigh het Saterdag ’n video op haar Instagram-profiel gedeel waar dié twee saam met gaste kuier, tussen wingerde voor ’n berghang vir foto’s poseer en baie lag en gesels. Later is daar ook foto’s en video’s gedeel van ’n vrou wat vir Demi-Leigh tradisionele Xhosa-gesigsverf aansit. Tim het ook te lekker met dié verfkolletjies op sy gesig gespog. 

In die video – wat teen vandag  meer as 525 000 keer gekyk is – kan ’n mens sien dat die gaste ook vrolik saam in die verfkolletjie-pret gedeel het.

https://www.instagram.com/p/B7enkxbhSbJ/

Sondagaand se joligheid

Demi-Leigh en Tim het Sondagaand nóg ’n groot opskop, en dié tweede een van die naweek, in Suid-Afrika gehou. Demi-Leigh het Sondagaand ’n video op Instagram gedeel van ’n deftige onthaal met ’n lang tafel langs ’n swembad, romantiese liggies en duisende blomme. Dié paartjie het vreeslik verlief en droomverlore in mekaar se arms saamgeswieg op musiek wat deur ’n jazzorkes verskaf is. 

https://www.instagram.com/p/B7hFBHwB3L6/

Talle mense, insluitende albei die verloofdes se pa’s, het in die opvolgvideo van 2 en ’n half minute, ’n toespraak gelewer. Demi-Leigh bedank dan later al die stelle ouers voordat Tim verduidelik dat hoewel Demi-Leigh bereid was om in Amerika te trou, hy geweet het “niks sou dieselfde gewees het as sy nie by die huis is nie.” 

https://www.instagram.com/p/B7hHICCBeep/

 Wat weet ons van die troue? 

’n Betroubare bron na aan die paartjie het aan Netwerk24 verklap dat die paartjie glo vandag trou. 

Gaste moes glo in die Kaapse middestad bymekaar, waarvandaan hulle dan met bussies na die trou-venue vervoer sou word. Dié venue is glo ’n halfuur buite die stad. Nes Vrydagaand se verwelkomingspartytjie en Sondagaand se “rehearsal dinner” sal die troue na alle waarskynlikheid ook in die wynlande gehou word. 

Na verneem word, sal die Suid-Afrikaanse troue opgevolg word deur ’n troue in Amerika.  

The post ‘n Suid-Afrikaanse sprokiesverhaal! appeared first on rooi rose.

’n Kykie in die lewe van Reynard Slabbert – Hooffoto Sean Brand; brittak/istock images

Kom dit natuurlik om so sjarmant en vriendelik te wees in jou onderhoude op Bravo vir kykNET?

Sjoe, dankie vir die kompliment. Dit is nou baie makliker omdat ek dit baie doen. Maar aanvanklik was dit glad nie maklik nie. Ek’s ’n akteur en ons moet gewoonlik rolle speel. Ek het in die begin te hard probeer: te veel projekteer; in die skoene van ’n aanbieder geklim. Maar ’n mens moet net jouself wees. Dit het ’n ruk geneem om te verstaan dat ek net met Tannie Marie in haar leefkamer moet gesels.

Het jy, Tracey Lange en Robbie Kruse heelwat pret agter die skerms?

Ons het rêrig baie pret. Ek sien vir Robbie en Tracy maar min – wat sleg is, want ons laaik mekaar. Dis ’n crew wat insetsels pret maak – die regisseur, kameramanne, klankmanne, almal van hulle. Die spanne in Gauteng en in die Kaap is ongelooflik. Ons lag meer as wat ons werk. Ons almal ken mekaar se families, lief en leed. Dis rêrig soos ’n familie. Wanneer ons saam in ons voertuig ry, sal ander mense dink ons hou niks van mekaar nie, want almal word heeltyd “uitgehaal”.

Met watter bekende het jy die maklikste en bevredigendste onderhoud gevoer?

Ek moet erken dat my onderhoude oor die algemeen maklik is omdat ons met mense werk wat in die openbare oog is, en wat gereeld met die media werk. Hulle verstaan die proses en praat sommer maklik. Die maklikste: Frank Opperman, want ek hoef skaars ’n vraag te vra, dan volg die stories een ná die ander.

Jy het ook al in talle verhoog- en TV-produksies opgetree. Watter rolle of produksies was die bevredigendste?

2018 was ongelooflik. Mense Mense op kykNET was ’n droom wat waar geword het. Ek wou nog altyd in ’n sitkom speel. Die cast en crew het so goed oor die weg gekom. Dit was mal harde werk maar ’n fees. En ek kon elke dag saam met Sandra Prinsloo tee drink.
Verhoog: Om die prins te speel in die Sneeuwitjie-pantomime. Ek het op my perd (Segway) oor die verhoog gery en gesing. Dit was epies.

Het jy al ’n groot flater op die verhoog of in ’n TV-program gemaak?

Op die einste Sneeuwitjie-verhoog het ek een aand nie gekonsentreer nie en van die verhoog afgeneuk. Ek was binne twee sekondes weer op die verhoog … maar vernedering is erger as die dood. Ha-ha!

Ná jou dramastudie aan die Technikon Pretoria het jy ses jaar lank die wêreld plat gereis en oorsee gewerk ook. Na watter land sal jy altyd wil terugkeer, en watter werk was die lekkerste?

Ek het baie daarvan gehou om in Amerika te woon en werk. Ek het boesemvriende gemaak. Ek was al ’n paar keer terug, en kan nie wag om weer te gaan nie. Die lekkerste werk was die vrywillige diens wat ek vir die Verenigde Nasies gedoen het. Dit was nie “maklike”, lekker werk nie, en my lewe was soms in gevaar … maar ek het gevoel ek maak ’n verskil.

Dink jy daaraan om ’n CD te maak?

Dink julle ek moet? Net soos met enigiets anders in die lewe kan ’n mens nie iets half aanpak nie. Ek is op die oomblik so besig … en ’n sangloopbaan is nie ’n grap nie.

Hoe bly jy fiks?

My kake is báie fiks. Ek is gek na eet. Wil. Net. Heeldag. Eet. Maar ek gim soms … en stap. Ek kan ure en ure lank stap.

Wat doen jy graag op ’n afdag?

Eet en haal kuiers in met die vriende wat ek nie gereeld kon sien nie.

Waar het jy grootgeword en waar bly jy nou?

Ek het op Empangeni in Zoeloeland grootgeword, skool in Durban klaargemaak. Ek bly tans in Jo’burg. Ek is gelukkig hier. Ek hou van die vinnige tempo.

Die laaste drie goed wat jy vir jouself gekoop het?

’n Maatband. Iemand het myne geleen en nou is dit weg en ek DIY gereeld.
’n Bottel wyn – dis Vrydag.
Speserye – dit was ’n spesiale aanbod.

Jou beste: 

Sanger en akeur?
Jamie Cullumm (sanger) en Bradley Cooper (akteur).

Vakansiebestemming?
Ballito – waar wyse moeder bly.

TV-reeks?
New Girl

Kleur?
Grys

Kos en drinkgoed?
Skaapvleis en patats saam met wyn.

The post ’n Kykie in die lewe van Reynard Slabbert appeared first on rooi rose.

Lewensvreugde – Deur Ilse Salzwedel. Hooffoto: Johan Wilke

Die akteur Morné Visser het kleintyd glad nie in drama belang gestel nie. “Ek het die wonderlikste kinderjare gehad in Bothasig, ’n werkersklaswoonbuurt in Kaapstad. Soggens is ek met my BMX skool toe, en smiddae het ek see toe getrap met my branderplank onder my arm vasgeknyp. Ek het wonderlike maats gehad, en ons het alles van tennis tot rugby in die straat gespeel.” 

Ná matriek aan die Hoërskool Hugenote op Wellington is hy weermag toe, en daar het ’n toneelkompetisie hom laat dink dat drama dalk net ’n interessante loopbaan kan wees. “Ek was die enigste een wat nie my hand opgesteek het toe daar vir vrywilligers gevra is nie, en daar kry ek toe die opdrag!” Toe skryf hy ’n stuk, speel daarin én behartig die regie. “Ek was verbaas hoe baie ek dit geniet het! My tannie Marjorie Nortje was ’n verhoogaktrise, en as kind het ek na haar stukke gaan kyk. Dit het my gefassineer. Maar al wat ek op skool wou doen, was sport en op my BMX rondjaag.” 

Het jy toe drama gaan studeer? 

Ja, aanvanklik het ek by die Universiteit van Stellenbosch vir ’n dramagraad ingeskryf – hoewel ek van die kursus gehou het, het ek nie van die universiteit gehou nie. Toe skryf ek in vir spraak en drama aan die Cape Academy of Dramatic Arts in Observatory, Kaapstad. In my derde jaar is ek ’n klein rolletjie aangebied in Marthinus Basson se produksie van Shakespeare se Anthony and Cleopatra. Ek het daar en dan uit my ouerhuis getrek, ’n kamer in die stad gehuur en besluit om ’n lewe uit toneelspel te maak. Ek het die eerste jaar net op die verhoog gefokus. Ná Anthony and Cleopatra het ek Shakespeare se The Tempest by Maynardville gedoen en daarna met produksies vir skole getoer. 

Jy het ’n rits rolprente en televisiereekse op jou kerfstok, asook talle verhoogproduksies. Watter medium verkies jy? 

Al drie. Die uiteenlopendheid van dié drie dissiplines gee meer tekstuur en vaardigheid aan jou as akteur.   

Wat sou jy as jou loopbaanhoogtepunte uitsonder? 

Beslis die 123 episodes van die sitkom SOS wat ek destyds vir e-TV gedoen het. So ook my rol in Dis ek, Anna. Ek is ook baie opgewonde oor die vooruitsig om die hoofkarakter te kan speel in die rolprente wat van Karin Brynard se boeke Plaasmoord, Onse Vaders en Tuisland gemaak gaan word. Die draaiboeke word tans gefinaliseer, en ek speel die rol van kaptein Albertus Beeslaar. Die rolprente gaan internasionaal uitgereik word.  

Jy is tans te sien in ’n rolprent wat ook by die beroemde Cannes-rolprentfees vertoon is …

Ja, dis Die Stropers, ’n internasionale ko-produksie uit die pen van die Suid-Afrikaans gebore Amerikaanse regisseur Etienne Kallos. Hy het ook die regie behartig. Die prent is met Engelse onderskrifte uitgereik as The Harvesters en in Frankryk as Les Moissonneurs. Dis ’n eietydse sielkundige drama wat hom op ’n afgeleë plaas in die Vrystaat afspeel. Ek speel die rol van die pa, Jan. Die rolprent het baie goeie resensies gekry, en is vir ’n toekenning by die Cannes-rolprentfees benoem. Dit word binnekort in Europa en Suid-Afrika bekend gestel. 

Jy speel gereeld in internasionale rolprente en televisiereekse wat plaaslik verfilm word. Watter ervarings staan uit? 

The Forgiven van die Oscar-benoemde regisseur Roland Joffe is ’n onlangse hoogtepunt. Hy was ook die regisseur van The Mission. Ek was nog ’n dramastudent toe ek die fliek gesien het en die prent het ’n groot invloed op my loopbaan gehad – dit was ’n droom wat waar geword het om saam met hom te kon werk. Variety en die Hollywood Reporter het my toneel aan die einde van die prent saam met Forest Whitaker en Thandi Makhubele as die beste toneel in die rolprent aangewys. 

Ek was vanjaar ook in die Netflix-prent The Kissing Booth waarin ek Molly Ringwald se man gespeel het. Nog ’n hoogtepunt was om sowat 15 jaar gelede teenoor Patrick Swayze in die minireeks King Solomon’s Mines te kon speel. Hy het vir my die mooiste Ethiopiese kunswerk gegee met ’n nota wat sê dat ek moet aanhou toneelspeel, want ek het al die instinkte van ’n groot akteur.   

Jy skram nie weg van omstrede rolle of prente wat die tonge laat klap nie. Hoe pak jy dit aan? 

Ek hou van omstrede materiaal. Rolprente en toneelspel is ’n veilige manier om deur verskillende emosies en karakters te lewe. Ek voel as jy bekommerd is oor wat mense van jou keuse van rolle gaan dink, is jy meer behep met jou beeld as akteur as met jou doel as akteur. Akteurs is daar om alle soorte mense uit te beeld.   

Vertel ons van jou ander passies en belangstellings? Hoe ontspan jy?

Ek is baie lief vir die see en swem weekliks in die koue Kaapse see. Ek speel ook weekliks ultimate frisbee op die strand. En stap. Ek kan ure lank stap. Ek bid graag wanneer ek stap en sê net dankie vir alles in my lewe. Ek is baie tevrede met my lewe. 

Wat weet niemand van jou nie? 

Ek is erg kleurblind. 

Beskryf jouself in tien woorde … 

Sterk, onafhanklik, liefdevol, kinderlik, spiritueel, pa, vriend, broer, standvastig, vergewensgesind. 

Watter eienskappe bewonder jy in mense? En wat verpes jy?

Mense wat kan vergewe. Ek verpes niks.

Het jy ’n motto?

Sê eers dankie vir wat jy het, voor jy vra vir wat jy wil hê. 

Waaroor voel jy baie sterk?  

Ek voel sterk oor veroordeling. Ek probeer om almal eerstens en laastens as mense te sien. Ek hou nie daarvan as ’n mens op grond van jou velkleur, geslag, taal, besittings of agtergrond beoordeel of veroordeel word nie.

Het jy ’n emmerskoplysie? Wat is alles daarop? 

Ek wil graag vanjaar die Camino-staproete in Spanje gaan stap. En ’n luilekker tropiese vakansie saam met Kirsten hou. 

Wat is (volgens jou) jou beste eienskappe? 

Ek veroordeel nie mense nie. Ek is ook emosioneel baie onafhanklik. 

En die swakste? 

Almal wat my goed ken, weet ek het ’n flip switch. O hel, nee! Kom ons los dit eerder daar …

Vreugde in die alledaagse

Morné deel sy lewe met Kirsten Koopman, ’n geoktrooi-eerde rekenmeester. “Sy is my partner-in-crime. Ons doen alles saam.” Morné se twee kinders uit ’n vorige huwelik – sy seun Kahlil (17) en dogter Maya (14), asook Kirsten se dogter Isabelle (11) woon by die paartjie in hul huis in Observatory, Kaapstad.

Sy ma se kos bly vir hom die lekkerste, maar hy is ook nogal handig in die kombuis, vertel Morné: “Of dit nou ’n smoothie is vir my beste vriend, die akteur David Isaacs, of ’n kerrie vir my kinders, of ’n bredie vir Kirsten – daar is liefde in kos maak.”

Daar is drie goed wat hy daagliks probeer doen, al is sy dag ook hoe vol. “Ek hou daarvan om my dag met ’n koppie koffie op my stoep te begin. Ek gaan stap ook elke dag ’n ver ent, en drink saans graag ’n glasie wyn saam met Kirsten.”

Morné hou van lees en veral van boeke deur Paulo Coelho. “Ek lees alles wat hy skryf.” The Prophet deur Kahlil Gibran is die boek waarvolgens Morné sy lewe rig, vertel hy. “Ek het selfs my seun na hom vernoem.”

Natuurlik hou hy ook van fliek! “Ek is mal oor Europese rolprente, veral Franse, Poolse en Nieu-Seelandse produksies. Schindler’s List is die een fliek waarna ek weer en weer kan kyk. Dis ’n meesterstuk.” Morné se gunstelingakteurs is James Spader en Sean Penn. “Ek was nog altyd mal oor hulle.” As dit by aktrises kom, is Kate Winslet boaan sy lysie gunstelinge. “Sy is fenomenaal.” Wanneer hy oor plaaslike talent praat, duik Izel Bezuidenhout – teenoor wie hy in Dis ek, Anna gespeel het – se naam op. “Dis wonderlik om saam met haar te werk.”

The post Lewensvreugde appeared first on rooi rose.

Almero Welgemoed: Propvol talent! – Hooffoto: verskaf

Jy is 21 en het onlangs jou eerste vollengte-album uitgereik. Waarom die titel Maandag? Wat is besonders aan die dag?

Tyd en die verloop daarvan is vir my ’n interessante konsep. My broer het eendag vir my gevra hoekom ons name het vir die dae van die week, en nie net elke dag “vandag” noem nie. Maandag simboliseer ’n begin. Iets nuuts. 

Jy het onder meer die liedjie “Vloed-verlief” saam met Spoegwolf se Danie du Toit geskryf. Hoe het dit gebeur?

Ek en die platemaatskappy (Kanada Records) het vir Danie gevra om saam met my aan die vervaardiging van sekere liedjies op die album te werk. Hy het tot my verbasing ingestem en ek, my broer en twee vriende het ’n week lank in Danie se woonstel gaan kampeer om aan die liedjies te werk. Ek dink Danie is die beste skrywer in Afrikaans – dit was ’n droom om saam met hom te werk. 

Jy is ook die outeur van Donderweer Gedagtes, ’n bundel met kortverhale en gedigte. Waaroor handel die boek?

Dis ’n versameling skryfstukke oor donker temas. Dit bevat baie stories van vriende, of mense in my lewe wat trauma ervaar het. Aanvanklik dink die leser die stories staan alleen, maar namate jy lees, besef jy die stories is almal gekoppel. Daar is briewe, gedigte, gesprekke en stories, en almal is kort en kragtig.

Jy en jou broer Nico het twee jaar gelede uit Bloemfontein Johannesburg toe getrek. Het dit iets met jou samewerking met Bouwer Bosch te doen?

Ons het vroeg in 2015 Mosselbaai toe getrek om ’n nuwe fase te beleef en omdat ons albei lief vir die see is. Ons het ses maande daar gewoon maar toe baie werkgeleenthede in Johannesburg gekry en hierheen verhuis. Baie van die geleent-hede is danksy Bouwer se betrokkenheid. Ons het ook heelwat musiekprojekte saam aangepak.

Jy en Bouwer Bosch het ’n digbundel, Liefde Wen, saamgestel. Hoe belangrik is liefde?

Ek dink liefde is onlosmaaklik deel van my geloof. In my lewe is dit die fondament van my besluite, leefwyse en ervaring. Ons almal se definisie van liefde verskil, so om hieroor te praat is baie subjektief en persoonlik.

Het jy en Nico afsonderlike afdelings in jul werkverhouding?

My broer is ’n video-graaf en fotograaf en met sulke projekte is ek sy handlanger. Die administratiewe deel en dinge soos menseverhoudings is weer my afdeling. Nico help my baie met die vervaardiging van musiekprojekte. Die vreugde lê daarin dat ons mekaar se passies verstaan en deel, asook heeltyd bymekaar leer.

Vertel ’n bietjie meer oor jou musiekagtergrond en jou ouerhuis?

Ek het in Bloemfontein grootgeword waar ons al die jare in dieselfde huis gewoon het. My gesinslede is almal verskriklik lief vir musiek. My ouerhuis was en is ’n onge-looflik veilige plek. 

Wie is jou inspirasie as dit by musiek kom? En wat fiksie en gedigte betref?

My inspirasie is die onbekende skrywers en musikante wat nooit in die kollig verskyn nie. My vriende. My broer. Spoegwolf. Joshua na die Reën. Met skryfwerk is ek weer eens verlief op die werk van my vriende, soos Danie en Marc Barron.

Help feeste soos Aardklop en Oppikoppi om musikante onder die aandag van die publiek te bring, of is dit hoofsaaklik YouTube wat musikante bekend maak?

Die afgelope jaar is YouTube-kykers ook aan die afneem. Waarom weet ek nie, maar ek glo ’n nuwe platform sal binne-kort weer die leisels oorneem. Feeste doen merkwaardige werk, maar ongelukkig is dit ook net vir ’n sekere mark.

Wat wil jy nog bereik?

Op kort termyn: Ek en my broer werk tans aan ’n kortfliek-reeks en ek hoop dit sien eersdaags die lig. Op lang termyn: Ek wil ’n maand lank in ’n afgeleë woud gaan woon waar ek nie die taal verstaan nie.

Wat doen jy in jou vrye tyd?

Lees, drink koffie, maak kuns en slaap.

Jou beste:

Vakansieplek?
Die see.

Seisoen?
Herfs. 

Boek?
‘Challenger Deep’ deur Neal Shusterman.  

Rolprent?
Captain Fantastic. 

CD?
Swaartekrag deur Spoegwolf.

Happie en drankie?
Kaaskoek en koffie. 

The post Almero Welgemoed: Propvol talent! appeared first on rooi rose.

Fiela se Nina oor onvoorwaardelike liefde en jou sê sê – Deur Zoë Salzwedel. Hooffoto: verskaf

Melissa Willering, die 21-jarige Suid-Afrikaanse aktrise is veral bekend vir haar rol as Chrissie Bekker in die gewilde kykNET-sepie Getroud met Rugby (GMR). In November 2015 het sy haar matriek voltooi en in Januarie die volgende jaar het sy by die Bekker-gesin op GMR aangesluit, waar sy tot onlangs nog die rol van ’n opstandige tiener vertolk het.

Melissa is in Pretoria gebore en het haar laerskool- en hoërskoolloopbane aan Dirk Postma voltooi. Onder leiding van Esther Bredenkamp kon sy haar kreatiwiteit uitleef deur dramaklasse as ’n buitemuurse aktiwiteit te neem. In 2014 het sy haar deurbraak in die vermaaklikheidsbedryf gemaak nadat sy die ATKV- en Villa Rosa se Sterrejag-kompetisie gewen het. Deur dié kompetisie het sy die tienerrol van Ilse Momberg gekry.

Vanjaar maak sy haar rolprentdebuut in Fiela se Kind. Dié fliek is gegrond op Dalene Matthee se gelyknamige en geliefde roman, en Brett Michael Innes is in die regisseurstoel. Melissa vertolk die rol van die volwasse Nina van Rooyen.

The post Fiela se Nina oor onvoorwaardelike liefde en jou sê sê appeared first on rooi rose.

Amore Bekker – “Eet net eers iets!” – Deur Zoë Salzwedel. Foto’s: Leana Clunies Ross

Amore Bekker het byna drie dekades gelede so half per ongeluk op die radio beland.

Iemand het met haar ’n onderhoud gevoer nadat sy op een van haar vele reise as ’n skaapskeerder in Nieu-Seeland gewerk het. Haar radiopad het haar via gemeenskapsradio en ander kommersiële stasies uiteindelik tot by RSG geneem, waar sy deesdae sorg vir daaglikse vermaak en inspirasie met Tjailatyd.

In ’n vorige onderhoud met rooi rose het sy vertel dat sy baie lank gebid het om vas te stel wat haar lewensdoel is. “Ek het al die tyd gesoek na ’n diep doel, maar toe besef ek die dinge wat my regtig diep gelukkig maak, is praat en kos. Daar is niks wat my gelukkiger maak nie! En as jy nou eers agtergekom het wat jou gelukkig maak, dan is jy mos elke dag in ’n goeie bui. Ek glo God het ons geskape omdat Hy ons wil geniet en sien dat ons geniet wat ons doen!”

Vir haar is daar ’n groot verskil tussen vreugde en geluk. “Geluk gaan op en af, maar vreugde is ’n konstante ding. Kom ons sê jy kry ’n boetekaartjie, of jy besef jy het vyf kilogram aangesit. Ja, dit maak jou ongelukkig, maar jou vreugde is iets dieper, die ding wat jou werklik gelukkig maak, jou passie.”

Ons het met Amore gesels oor ’n paar van die vreugdes in haar lewe.

Wat het die lewe jou tot dusver geleer?

Die lewe lyk net beter op ’n vol maag.  As jy by kritieke besluite kom, eet net eers iets!

Hoe bly jy altyd so positief?

Ek het my pad gevind.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Amore Bekker (@amore.bekker) on Jul 14, 2019 at 9:23am PDT

Wat is jou motto?

“No guts, no glory.”

Amore Bekker -“Eet net eers iets!”, foto deur Leana Clunies-Ross

Wie inspireer jou, en hoekom?

Die swart en bruin vroue van ons land. Hulle het die moeilikste omstandighede, en trek aan die kortste ent. Tog werk hulle hard om hul kinders te help.

 

Jy is bekend vir jou liefde vir kos. Wat is jou droommaaltyd? En waaraan peusel jy graag?

Beslis skaaptjops! En ek peusel graag aan neute, vrugte en biltong.

 

Besig om my batterye te laai vir #tjailatyd 3nm. @zarsg pic.twitter.com/VH5LWG6hxI

— Amore Bekker (@Amorersg) July 3, 2017

Wat is jou gunstelinggereg om te maak as jy gaste onthaal, en waarom spesifiek dié gereg?

Kerrie is ’n goeie onthaalgereg, want jy maak hom ’n dag voor die tyd. Op die dag van die kuier is daar dan geen spanning as dit by voorbereiding kom nie. En die smaak is altyd ’n verrassing, selfs vir die sjef, want ’n kerrie smaak nooit dieselfde nie.

 

Beskryf jouself in een sin.

Honger en nuuskierig.

 

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Amore Bekker (@amore.bekker) on Jul 5, 2019 at 1:29am PDT

 

Watter raad het jy vir jongmense wat graag ’n loopbaan in radiowese oorweeg?

Gaan doen eers iets anders sodat jy ’n storie het om te vertel. Met ander woorde gaan lééf eers ’n bietjie. Gaan klop aan by ’n gemeenskapsradiostasie, en doen ondervinding op agter die mikrofoon.

Amore Bekker -“Eet net eers iets!”, foto deur Leana Clunies-Ross

Wat het jou na radio toe gelok?

My behoefte om ’n storie te vertel.

 

#NewProfilePic pic.twitter.com/J6uWmubyj0

— Amore Bekker (@Amorersg) November 4, 2017

As jy oor jou loopbaan terugkyk, watter onderhoud staan vir jou uit en hoekom?

Die etiketkenner, Emsie Schoeman, het my aangenaam verras. Ek het ’n snobistiese dame verwag, en toe is sy ’n vreugdevolle platjie!

Vir nog lekkerlees-onderhoude met bekendes, loer hier

The post Amore Bekker -“Eet net eers iets!” appeared first on rooi rose.

’n Pa duisend!- Deur Zoë Salzwedel. Hooffoto: Pixabay

Met Vadersdag om die draai het ons besluit om ’n bietjie te gaan kyk na alles wat van ons gunstelingmanne en hulle kleingoed aanvang. Manne soos Duane Vermeulen, Francois van Coke en Altus Theart maak nog altyd ons knieë lam, maar nou kan ons éérs nie genoeg kry nie…

Kyk gerus hier na al die oulike Suid-Afrikaanse pa’s en hulle kinders.

Francois Van Coke

Dié rocker-pa met die altyd-deurmekaar kuif en swart leerbaadjie, is nou maar eenmaal rondom sy dogtertjie, Alex Lila, se pinkie gedraai:

The post ’n Pa duisend! appeared first on rooi rose.

Nóg Suid-Afrikaanse bekendes en hul troetelkinders! – Deur Zoë Salzwedel. Hooffoto: Pixabay

Lees ook: Plaaslike bekendes en hul troetelkinders!

Zak Hendrikz

Die gewilde akteur, vervaardiger en regisseur is mal oor donkies – tot dié mate dat hy selfs met hulle boer! Zak en sy vennoot, Jesse Christelis, se plaas en onderneming is op ’n kleinhoewe buite Randfontein geleë waar hulle met donkies van ’n baie skaars en gesogte bloedlyn teel – ’n bont donkie met blou oë.

Saam het Zak en Jesse in 2012 The Donkey Diary gestig, en ook besluit om voorheen mishandelde donkies te koop en te rehabiliteer. Teen Oktober 2016 het Zak en Jesse (persoonlik) meer as 250 donkies gerehabiliteer en uitgeplaas. Dié taak val onder hul sekondêre maatskappy, Donkeys and dwarf goats SA.

The post Nóg Suid-Afrikaanse bekendes en hul troetelkinders! appeared first on rooi rose.

#10YearChallenge – Deur Zoë Salzwedel. Hooffoto: pixabay

Ons kan almal saamstem dat sosiale media dikwels ’n taamlik vreemd en brose platform kan wees. Maar ons kan ook stem dat dit die lewe soms vreeslik interessant en beslis snaaks kan maak!

Sosiale media is tog ’n maklike manier om op hoogte te bly van die mense rondom jou, jou gunsteling celebs se skindernuus te hoor en van die nuutste uitdaging wat op daardie stadium die rondte doen. Sou jy nou ooit kon raai dat ’n stock image van ’n gewone ou eiertjie Kylie Jenner se rekord van 18.2 miljoen likes op ’n enkele foto kon verbysteek? Wel, glo dit of nie, maar dié foto van ’n gespikkelde eier het sedert 4 Januarie 2019 Kylie Jenner se rekordhouergetal amper verdriedubbel en staan tans op meer as 44.5 miljoen likes. Dit maak hom die gewildste foto op Instagram!

The post Bekendes se beste #10YearChallenge-foto’s appeared first on rooi rose.

*Hierdie artikel het oorspronklik in die April 2011-uitgawe van rooi rose verskyn.

Die lewe deur ’n lens

Die bekroonde fotograaf David Goldblatt het onlangs sy tagtigste verjaardag gevier maar hy het nog lank nie sy kamera opgehang nie. Daarvoor is hy nog te besig met sy fotografiese kruistog.

Deur Ilse Salzwedel. Hooffoto: Francois Guillot/AFP/Getty Images

David Goldblatt, internasionaal bekende Johannesburgse fotograaf, het so ampertjies winkelier geword. Al het hy toe al ’n paar jaar lank met kameras gepeuter.

“Op hoërskool het ek seëls versamel en modelskippies gebou en begin om foto’s daarvan te neem,” vertel hy in sy huis in ’n boomryke Johannesburgse voorstad. Dis moeilik om te glo die man voor my is tagtig jaar oud, want van aftree en afskaal, is daar geen sprake nie. Hy is juis weer aan die regmaak vir ’n oorsese foto-uitstalling.

Die foto’s van sy stokperdjies het gaandeweg plek gemaak vir ’n nuwe stokperdjie: fotografie, en hy het tydskrifte soos Life!, Look en die Picture Post uit Londen verslind om te sien wat ander fotograwe wêreldwyd deur hul lense waarneem.

“Foto’s in tydskrifte was destyds die gewone mens se vensters op die wêreld. Onthou, dit was in die tyd voordat daar TV in Europa of selfs die VSA was. Daardie dae se foto’s was meer as net illustrasies by artikels. Foto’s was die heel belangrikste: die woorde het eintlik net die prentjie ingekleur wat die foto vertel het.”

David het sy fotografiese styl op hierdie foto’s gegrond en begin eksperimenteer. Aanvanklik met ou kameras, maar “op 16 of 17” het hy genoeg gespaar om sy eerste, nuwe 35 mm-kamera te kon koop. Hy was vuur en vlam om ná skool fotograaf te word en in 1948 het hy aan ’n fotograaf in Londen geskryf en gevra hoe om een te word. “Sy antwoord was dat ek in Londen moes kom werk – al doen ek wat ook al, want ek sou so kon leer. Ek was eenvoudig nie dapper genoeg om dit te doen nie,” vertel hy.

“Die tydskriffoto’s wat ek probeer neem het, was regtig vrot. Toe gaan werk ek maar in my pa se klerewinkel, wat hy weer by sy pa geërf het, en uitgebrei het tot ’n mans-klerewinkel vir almal: van boere tot dokters, prokureurs en spoorwegwerkers tot swart mynwerkers.”

As kind van ’n Joodse winkelier het David diskriminasie alte goed geken. Nie net onder die mense van sy tuisdorp, Randfontein, nie maar ook toe sy ma hom in Pretoria Boys High gesit het. “Sy het my na die Rooms-Katolieke kloosterskool op Randfontein gestuur toe ons klein was, want dit was die enigste skool wat ’n skoolbus gehad het. My een broer het rumatiekkoors gehad en my ma wou nie hê ons moes so ver skool toe loop nie.”

Hy spot dat hy die Nuwe Testament beter as enige van die ander kinders in die skool geken het. Om na ’n groot skool soos Pretoria Boys High te gaan, het die Goldblatts nie afgeskrik nie. “Maar daar was in daardie tyd geweldige anti-Semitiese sentimente onder Afrikanerseuns. Onthou, hul pa’s was dikwels in die Ossewabrandwag.”

Uiteindelik is die jong David terug na die hoërskool op Krugersdorp.

David was in die vorige bedeling bekend vir sy kritiek op die apartheidsregering en het nie geskroom om sy kamera vir politieke kommentaar in te span nie. Waar het sy lewensuitkyk vandaan gekom?

“Ek het my waardes by my ouers en broers geleer. My ouer broers het in die Tweede Wêreldoorlog teen Fascisme help veg – hulle het as vrywilligers gehelp om sleutelpunte in Suid-Afrika op te pas – en was liberaal. My ma het in die oorlog weefwerk vir die Rooi Kruis gedoen en ook as vrywilliger gewerk. My ouers was baie geëmansipeerd vir daardie era en het wyd en krities gelees en ons ook so opgevoed.

“Ons het grootgeword met ’n baie anderster houding teenoor swart mense. As ek terugdink, was ek eintlik nader aan my oppasser se kinders as aan ander wit kinders. Ek was regtig lief vir daardie kinders.”

Op Randfontein, vertel hy, was die minderheid mense in daardie tyd wit. “Ons was seker so vier duisend wit mense, van wie sowat sestig persent Afrikaans was. Die res van die byna dertig duisend inwoners was swart mense. Ek onthou hoe rye en rye swart gevangenes aan mekaar vasgeboei van die tronk na die hof moes loop, en dat ek gedink het die owerheid sal dit nooit waag om so iets met wit mense te doen nie.”

“Ek het destyds so ’n groot gevoel van onreg ervaar as ek na die wêreld om my gekyk het. Anti-Semitisme, byvoorbeeld, was uiters onregverdig. Hoekom is ek eeue later vir Jesus Christus se dood verkwalik bloot omdat ek ’n Jood is?”

Hy onthou die skok in die Joodse en liberale gemeenskap toe die Nasionale Party in 1948 aan bewind gekom het. “Die party was bekend vir hul teenkanting teen Jode; B.J. Vorster was selfs in die oorlog geïnterneer en by Koffiefontein aangehou, en sy broer Koot, later moderator van die NG Kerk, was drie jaar in die tronk omdat hy militêre inligting vir die Nazi’s deurgegee het.”

David is eerlik oor die afkeer wat hy as jong seun van Afrikaners of Afrikaans gehad het. “Ek het Afrikaans op skool gehaat – ek moes nog leer dat alle Afrikaners nie noodwendig Afrikaner Nasionaliste was nie.”

In sy latere lewe het hy groot vriende met Afrikaanssprekendes geword, onder andere met die fotograaf, wyle Paul Alberts.

Saam met sy werk in sy pa se winkel, moes David leer om Afrikaanssprekendes, ’n groot deel van die wit klante, te verstaan. Nie net hul taal nie, maar ook hul kultuur. Hoe meer hy met hulle te doen gekry het, hoe nuuskieriger het hy oor sy medelandgenote geword.

Mettertyd het hy foto’s van Afrikaanse mense by hul huise begin neem, hoofsaaklik op die kleinhoewes buite Randfontein. Dit sou later lei tot die boek Some Afrikaners Photographed, wat in 1975 verskyn het.

David was vir almal ’n vreemdeling, maar hulle was tog gewillig om in hul natuurlike omgewing vir sy lens te poseer.

“Dit was ’n besliste vormende ervaring. Nie net oor hoe om my kamera te gebruik nie maar ook om my vrees vir hierdie vreemdelinge in die oë te kyk. Gaandeweg het ek ’n sagte plek vir die Afrikaner ontwikkel.

“Ek het besef sommige van hulle is rassisties gebore. Dit was in hul gene, hulle kon nie daarvan wegkom nie. Die negatiwiteit teenoor swart mense was diepgewortel, amper in hul bloed. Maar, en dis belangrik, ek het ook die teenstrydighede binne hierdie mense gesien. Hoe na aan swart mense hulle gewerk en geleef het, hoeveel hulle bereid was om vir ’n werker te doen. Daar was ’n nabyheid wat ek nie eens in my eie liberale kringe gesien het nie; ’n gemaklikheid wat ek hulle beny het.”

Hy sê dit was meer as ’n klaarkom. “Daar was in hul gees ’n vrygewigheid teenoor swart mense wat in skrille kontras was met die rassisme wat jy kon sien. Ek onthou hoe ek een Saterdag op ’n kleinhoewe aangekom het om foto’s te neem en daar was die mense besig om ’n doodskis vir hul bure se bediende te maak.” So, onthou hy, het die gewone mense vreedsaam saamgeleef.

Met sy foto’s wou hy probeer vasstel wat tot die oordrewe, passievolle nasionalisme gelei het.

“Jy moet onthou, die meeste mense wat op daardie hoewes gebly het, was mense wat weens die depressie in die jare twintig en dertig hul grond verloor het. Hulle was toe eintlik maar bywoners daar op die kleinhoewes. Hulle het alles verloor maar weer opgestaan en ook gehelp waar hulle kon. Ek het destyds belowe ek sou nog eendag ’n boek oor Afrikaners doen.”

Toe sy pa in 1962 oorlede is, het hy die winkel verkoop en voltyds fotograaf geword.

Deur die jare was David se foto’s belangrike protes teen die onregte van die apartheidsregering. Nou, op tagtig, is hy steeds nie stil nie en skroom hy nie om deur sy fotografie die afskeepkant van die nuwe bedeling te belig nie.

Wou hy nog nooit emigreer nie? “Ek is veels te diep by hierdie land betrokke. Ek het nie eens gegaan toe dit gelyk het of die Nasionaliste vir ewig sou regeer nie. Ek ken hierdie land; ek is onlosmaaklik aan dié land verbind.”

Deur die jare het hy twee soorte fotografie gedoen. Brood-en-botter werk, waar die kliënt koning was, en persoonlike werk. Maar hy het nooit vir ’n kliënt iets gedoen wat met sy politieke gewete gebots het nie, al het dit hom ook duur te staan gekom. “Ek het ’n grens gestel by iets wat op enige manier politieke propaganda kon wees – hetsy vir die regering of vir die kliënt. En ja, ook vir die opposisie van die regering sou ek nie propoganda doen nie.” Hy het byvoorbeeld ’n versoek vir ’n portret van Gatsha Buthelezi van die hand gewys omdat die kliënt die destydse Bantoe Ontwikkelingskorporasie was wat tuislande bevorder het.

In sy persoonlike, fotografiese kruistog was die motiverings sy eie. Hy het foto’s geneem van mense waarin hy belang stel, altyd maar om meer te leer. Hy is juis tans besig met ’n reeks foto’s waarmee hy probeer wys wat mense na misdaad dryf. Dié foto’s, waarin hy mense wat misdade gepleeg het – hetsy moord, diefstal of aanranding – terugneem na die plek waar die oortreding begaan is, is bedoel vir ’n oorsese uitstalling. Die geselsie ná die fotosessie gee hom verstommende insigte in die redes vir misdaad. Elke mens se foto is vergesel van ’n verkorte weergawe van sy lewensverhaal.

Het die verlede hom enige lesse geleer? “Ons sien nou onder swart mense wat ons destyds onder Afrikaners gesien het. Die bywoners, die mense wat ek afgeneem het, se kinders het topposte gekry, en status en geld. Nou gebeur dit onder swart mense. Almal het dit ook nie altyd reg hanteer nie.”

Sy boek oor die Afrikaners het baie Afrikaanse mense woedend gemaak. “Selfs verligte mense was baie vyandig.” Hoekom, wonder ek?

“Ek dink omdat van hierdie mense wat ek oor die jare afgeneem het, eintlik mense was van wie die grênd, stedelike Afrikaner wou vergeet. Hulle het verkies om nie herinner te word aan waar hul wortels lê nie. Dit het onder die Jode ook maar gebeur – baie wou nie erken hul ouers het nog in ghettos gewoon nie. Hulle wou nie herinner word aan arm, ongekultiveerde voorsate en familie nie, want dit het nie ingepas by die beeld wat hulle graag wou voorhou nie. Afrikaners het gevoel my boek laat nie reg geskied aan Afrikaners se meteoriese opgang in die ekonomie nie, want ek het nie foto’s geneem van suksesvolle Afrikaners nie, maar van werkersklas-mense.”

Sy tweede boek oor Afrikaners, Some Afrikaners Revisited, in 2006, is heeltemal anders deur lesers ontvang. “Nou kon mense met nostalgie na die verlede terugkyk, nes die Jode.”

“Ek wou allermins met die eerste boek die Afrikaner afkraak. Maar laat ek eerlik wees: ek wou hul waardes en persoonlike geskiedenis vasvang. Dikwels was dit wel maar hartseerstories.”

Dit pla hom dat ons in ’n samelewing woon waar misdaad en korrupsie hoogty vier. Ja, hy sien ooreenkomste tussen die Afrikaner se opgang en die huidige gety van African nationalism maar hy kan nie help om ook die verskil in waardes raak te sien nie. “Ek sien magsmisbruik en selfverryking by mense wat teen die agtergrond van hul swaarkry in die verlede, van beter behoort te weet.”

Tog het hy nie hoop vir SA verloor nie. Hy sien die huidige situasie as ’n oorgangsfase. “Natuurlik is dinge moeilik, maar dis nie die einde van die pad vir ons land nie. Onthou, Europa en die VSA het honderde jare geneem om by vrede en integrasie uit te kom. En daar is steeds dinge in daardie lande om voor skaam te wees, ook grootskaalse korrupsie en ekonomiese probleme.

“My generasie, en moontlik nog een, sal moet uitsterf voor ons die onlangse verlede sal kan vergeet en daar die moontlikheid van ’n regering is wat redelik goed regeer. Maatskaplike en opvoedkundige probleme soos ongeletterdheid en werkloosheid moet ook in beheer gebring word. Daar is tans ’n hele verlore geslag en miljoene mense wat nie kan aanpas by die eise van ’n moderne samelewing nie. Dis ’n reuse-tragedie.”

Hy sien steeds die media as ’n kragtige vorm van protes teen onreg. As hy praat oor sy eie loopbaan, som hy fotografie op as ’n manier om dinge te ondersoek. Net so belangrik is die media.

“Hulle moet die doring in die regering se vlees bly en nie ophou om onreg bloot te lê en uit te wys nie.”

En, dink ek later, mag dié wat deur hul woorde en prente kan protesteer, net soos David Goldblatt nooit aftree nie.

The post David Goldblatt: Die lewe deur ’n lens appeared first on rooi rose.

Foto’s: Mila Guy

Daar is hierdie nuwe trend om tweedehandse klere te koop en te dra. Dit gee jou outomaties die idee van oorspronklikheid en individualiteit wat ons meestal in die kommersiële kleremark mis.

Ek het nooit tweedehandse klere gekoop omdat dit ’n trend is nie. Ek het dit gedoen met die idee dat dit byvoorbeeld ’n toppie is, ek daarvan hou en dit wil hê, maak nie saak waar dit vandaan kom nie.

Om tweedehandse klere te koop neem my terug na die swart sak vol weggooiklere wat vir my gewag het wanneer ek by die huis sou kom. Die enigste verskil is, hierdie keer betaal ek vir tweedehandse klere waar ek dit voorheen verniet gekry het (een klein negatiewe aspek). Maar met weggooiklere hou ek miskien van een ding, terwyl ek met tweedehandse klere presies weet wat ek koop en daar is ’n 100% kans dat ek daarvan sal hou.

Maar wag, voor ek te diep raak (so diep dat ek myself oorreed om nooit weer tweedehandse klere te koop nie of voordat jy begin dink hierdie is my anti-thrift-veldtog). Ek is mal oor tweedehandse klere: om dit te soek en uiteindelik iets te vind wat niemand anders het nie. Ek neem aan dit is ook hoekom mens daarvoor betaal? Dit wat 20 jaar gelede in die mode was, is terug en jy kry dit nêrens anders nie!

Hierdie lieflike dungaree (of soos google translate sê, “stof grof”) is ’n goeie voorbeeld van hoekom ek geld op tweedehandse klere spandeer.

Ek het dit nog nooit in enige winkel gesien nie en daarom het ek geen vrees dat ek iemand gaan raakloop wat dit ook aanhet nie (nota: ons moet oor die verleentheid van hierdie oomblikke kom …) en dit was glad nie duur nie. Ongewoon, want unieke goed is geneig om te duur te wees.

Die ander lekker ding van tweedehandse klere is dat dit gewoonlik uit winkels kom wat geheime juwele is. Ek het dié lieflikheid gevind by die tweedehandse winkel @assebliefvintage by die Neighbourgoods Market in Braamfontein.

So, al is dit 100% goedkoper om jou tweeedehandse shopping by ’n gratis swart sak te hou, is dit eenvoudig ’n moet om ook uit te haal en te wys.

Plekke waar ek thrift

1. Asseblief Vintage
2. Wear it Again: Klik hier om te sien wat ek al voorheen daar gekoop het. of hier om hulle beter te leer ken
3. Vintage Lover
4. Harvest SA: Klik hier om te sien wat ek al by hulle gekoop het of hier om hulle beter te leer ken
5. I Bought A…: Klik hier om te sien wat ek al by hulle gekoop het

Jy kan nou self sien, tweedehandse klere is ’n moet. Nou dat ek vir jou plekke gewys het waar om te gaan kyk, vind en koop, kan jy sommer vandag al begin shop.

As jy ooit ’n plekkie in Johannesburg soek wat intiem, lekker en pret is én gin verkoop (nie net met tonic nie) besoek TONIC in Linden. Hulle het “good vibes” heeldag, elke dag.

The post Ansu Visser se blog: Tweedehandse klere appeared first on rooi rose.

Hooffoto: Leana Clunies-Ross. Video: Iain Rennie. Video-onderhoud: Michelle Nortje

Simoné Nortmann, wat in fliekgangers se harte gekruip het met haar skitterende vertolking in die loket-treffer ‘Vir die Voëls’, is vanjaar terug op die silwerdoek in nie een nie, maar twee flieks. Onthou gerus haar naam, want van haar gaan jy nog baie hoor.

Ilse Salzwedel gesels in die April 2018-uitgawe van rooi rose met dié sprankelende jong aktrise oor toneelspel en die spesiale man in haar lewe …

“Ek het van kleins af gedroom oor ’n man wat my laat lag en met wie ek deurnag kan gesels. Andries het my geken nog voor ek bekend was, en hy behandel my spesiaal omdat ek Simoné is – nie omdat ek bekend is nie. Hy probeer my ook altyd beskerm teen mense met ’n agenda, en ek leer baie by hom.”

Lees die volledige onderhoud op bl. 14 van die April 2018-uitgawe van rooi rose.

Video: #41vrae aan Simoné Nortmann

The post #41vrae aan Simoné Nortmann appeared first on rooi rose.

Deur Catherine Schenck. Hooffoto @sueduminy_21

Sue Duminy het die naweek foto’s van haarself gedeel waar sy in ’n wit bikini met ’n bababoepie pronk. Sue, haar Protea krieketspeler-man JP Duminy, en hul dogtertjie is tans in Dubai en dis hier waar sy aangekondig het sy is swanger.

The post JP en Sue Duminy verwag hul tweede kind appeared first on rooi rose.

Deur Catherine Schenck. Foto @kwesesports

Caster Semenya het op Donderdag, 8 Maart 2018 weer nuwe hoogtes bereik. Sy het deelgeneem aan die Athletix Grand Prix-atletiekkampioenskappe wat by die Universiteit van Pretoria gehuisves is. In die 1 000 m-wedloop vir vroue het sy nie net eerste plek behaal nie, maar ook sommer die Suid-Afrikaanse rekord hiervoor gebreek. Die vorige rekord is gehou deur Ilze de Kock Wicksell, wat die item in 1983 met ’n tyd van 2:37:00 gehardloop het. Caster het hierdie rekord met haar tyd van 2:35:43 gebreek, meer as een en ’n kwart sekonde vinniger as de Kock Wicksell. In die tweede en derde plekke was die Ugandese atlete, Halimah Nakaayi met 2:37:55 en Winnie Nanyondo met 2:37:98, kort op mekaar se hakke. Die wedloop se pas is aangegee deur die 400 m-hekkiesatleet, Wenda Nel. Na afloop van die wedloop het Semenya genoem dat sy gevoel het die wedloop het te vinnig begin. Sy het egter ook genoem dat sy baie bly was oor die sukses wat sy behaal het en dat die feit dat sy ’n nuwe nasionale rekord gebreek het hierdie ervaring regverdig, en dat sy in haar skik is met die afloop van gebeure.

Verskeie ander Suid-Afrikaanse atlete het ook baie goed gevaar.

Suid-Afrika se eie Anaso Jobodwana het die 100 m-atleet Justin Gatlin uitgestof in die mans se 150 m-naelloop. Jobodwana se tyd was 15:08, met Roscoe Engel wat tweede plek ingeneem het met 15:17 en Luxolo Adams in die derde plek met 15.18. Gatlin moes gelukkig wees met vierde plek met ’n tyd van 15:23. Jobodwana het die afgelope twee jaar met ’n besering gesukkel en hierdie was dus ’n belowende terugkeer. Verder het hy die vorige dag pa geword!

The post Caster Semenya breek SA 1000 m-rekord appeared first on rooi rose.