Tatjana Smith (voorheen Schoenmaker), het Maandagaand gewys waarom sy Suid-Afrika se golden girl is toe sy die 100 m-borsslag-eindstryd by die Olimpiese Spele in Parys, Frankryk gewen het.

Die 27-jarige swem-ster het Suid-Afrika se eerste goue medalje by vanjaar se Olimpiese Spele met ‘n tyd van 1:05.28 gewen. China se Tang Qianting het silwer met ‘n tyd van 1:05.54 ingepalm en Ierland se Mona McSharry het ‘n derde plek met haar tyd van 1:05.59 behaal.

Gold Medal Alert!

Tatjana Smith wins the Women’s 100m Breaststroke! This is South Africa’s first gold medal at #Paris2024
Congratulations, Tatjana! #TeamSA #Olympics #ForMyCountry pic.twitter.com/spIHZA3m1R

— Team South Africa (@OfficialTeamRSA) July 29, 2024

Tatjana het vanjaar se Olimpiese Spele met hoë verwagtinge betree, nadat sy ‘n silwer medalje in die 100m-borsslag en ‘n goue medalje in die 200m-borsslag by Tokio in 2020 gewen het.

Sy het Sondag by die Parys La Defense Arena twee skouspelagtige oorwinnings in haar uitdun- en halfeindrondes behaal en haar beste tyd in die item geswem sedert haar prestasie in Tokio drie jaar gelede.

(Foto: Maddie Meyer/Getty Images)

Smith het in 2020 by Tokio die eerste Suid-Afrikaanse vrou geword om ‘n Olimpiese goue medalje in swem sedert 1996 te wen.

Intussen het Pieter Coetzé ‘n vyfde plek in die mans-100 meter-rugslag-eindstryd behaal.

Lees ook: Swemkampioen Tatjana Schoenmaker en Joel Smith hak die knoop in Robertson deur

The post SA se ‘golden girl’, Tatjana doen dit weer! appeared first on rooi rose.

Suid-Afrika se golden girl, Tatjana Smith (voorheen Schoenmaker), het haar plek in die 100 m-borsslag-eindstryd by die Olimpiese Spele in Parys, Frankryk verseker. Sy is ‘n sterk aanspraakmaker op die goue medalje.

Lees ook: Swemkampioen Tatjana Schoenmaker en Joel Smith hak die knoop in Robertson deur

Tatjana het vanjaar se Olimpiese Spele met hoë verwagtinge betree, nadat sy ‘n silwer medalje in die 100m-borsslag en ‘n goue medalje in die 200m-borsslag by Tokio in 2020 gewen het.

Sy het Sondag by die Parys La Defense Arena twee skouspelagtige oorwinnings in haar uitdun- en halfeindrondes behaal en haar beste tyd in die item geswem sedert haar prestasie in Tokio drie jaar gelede.

Smith het die eerste plek met identiese tye van 1:05.00 in beide wedrenne behaal – ‘n merkwaardige vertoning van konsekwentheid en uitsonderlike vorm.

Tatjana is die verdedigende kampioen in die 200m-borsslag. (Foto: Maddie Meyer/Getty Images)

Die prestasie plaas haar as ‘n top-aanspraakmaker op die goue medalje in die eindstryd Maandagaand, berig Span SA.

China se Qianting Tang, wat die wêreldranglys met ‘n tyd van 1:04.39 voor die Olimpiese Spele gelei het, het die eerste halfeindstryd met ‘n tyd van 1:05.83 gewen, wat haar algeheel vierde op pad na die eindstryd plaas. Mona McSharry en Lily King is ook aanspraakmakers, met tye van onderskeidelik 1:05.51 en 1:05.64.

Smith het in 2020 by Tokio die eerste Suid-Afrikaanse vrou geword om ‘n Olimpiese goue medalje in swem sedert 1996 te wen.

Lees ook: Ontmoet die vasberade gimnas wat SA by die Olimpiese Spele gaan verteenwoordig

The post Tatjana Smith haal eindrondes by Olimpiese Spele appeared first on rooi rose.

Caitlin Rooskrantz sal Suid-Afrika onder die gimnastiekafdeling by die 2024 Olimpiese Spele in Parys verteenwoordig. Rooskrantz sal ook saam met die atleet Akani Simbine die amptelike vlagdraers vir Span Suid-Afrika by die internasionale spele wees.

Caitlin, ‘n 22-jarige van Johannesburg, maak haar tweede Olimpiese verskyning by vanjaar se spele in Parys, wat op 26 Julie afskop- ‘n merkwaardige prestasie vir die vasberade jong dame, wat reeds met verskeie internasionale titels kan spog.

Die gimnas, wat haar reis op sesjarige ouderdom begin het, het in 2020 ons land by die Olimpiese Spele in Tokio verteenwoordig en 61ste in algehele kwalifikasies geëindig.

“Dit voel wonderlik om te weet dat ek ‘n ‘tweemalige Olimpiese atleet’ is. Om vir die eerste keer te kwalifiseer was een van my grootste lewensdrome wat ek bereik het. Ek het destyds nie eers gedink dat ek vir ‘n tweede een sou gaan nie. Maar hier is ek, so drie jaar later, op pad na my tweede een,” het Rooskrantz in ‘n gesprek met Daily Maverick gesê.

View this post on Instagram

 

A post shared by Caitlin Rooskrantz OLY | 22 (@caitrooskrantz)

In 2020 was Rooskrantz en Naveen Daries die eerste vroulike gimnaste wat ons land sedert 2004 by die Olimpiese Spele verteenwoordig het. Inklusiwiteit en verteenwoordiging lê vir Caitlin na aan die hart.

“Verteenwoordiging maak saak, veral in ‘n sport soos gimnastiek wat oorwegend as ‘n ‘wit sport’ in ‘n land soos Suid-Afrika gesien word,” het Rooskrantz aan Olympics.com gesê.

“Ons (Suid-Afrika) is die reënboognasie en om ‘n span vol mense van kleur te hê, is baie inspirerend vir die jong meisies wat sien dat gimnastiek vir almal is,” het sy bygevoeg.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Caitlin Rooskrantz OLY | 22 (@caitrooskrantz)

Sy het op haar sosiale media aangekondig dat sy vir die 2024 Olimpiese Spele gekwalifiseer het en het geskryf:

“Deur God se genade het ek vir die 2024 Parys Olimpiese Spele gekwalifiseer.”

Rooskrantz het voortgegaan om erkenning te gee aan die beproewings, oorwinnings en verliese wat dit geneem het om haar tweede Olimpiese plek te behaal, en het haar ondersteuners bedank.

“Aan almal by die huis, dankie vir al die liefde en ondersteuning gedurende hierdie tyd. Ek is so gelukkig om so baie mense in my hoek te hê wat my ondersteun.”

“Aan daardie dogtertjie daar buite, moet nooit ophou glo nie. God het daardie droom in jou hart vir ‘n rede geplaas. Parys, hier kom ons!”

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Caitlin Rooskrantz OLY | 22 (@caitrooskrantz)

Rooskrantz is saam met die bekwame SA naelloper Akani Simbine vanjaar as die amptelike vlagdraers vir Span Suid-Afrika by die Olimpiese Spele in Parys aangewys.

Wapper die Suid-Afrikaanse vlag hoog!

Hierdie artikel is oorspronklik op ons suster-tydskrif, woman & home se webtuiste gepubliseer.

Lees ook: Oefen by die werk: hier’s hoe

The post Ontmoet die vasberade gimnas wat SA by die Olimpiese Spele gaan verteenwoordig appeared first on rooi rose.

Deur Margaret Gardiner 

Dit is ’n 15 uur of meer se vlug van Parys na Los Angeles. Dit is nou as jy die verbindingsvlugte uitlaat. Maak nie saak watter tyd van die dag ek my oë oopmaak nie, ek kort altyd ontbyt. Dis hoe ek my dag twee-uur die oggend begin het. Die huurmotor het my drie-uur kom haal, want my vlug was 05:30 en ’n mens moet twee uur voor die tyd reeds op die lughawe wees as jy ’n internasionale vlug wil haal. Trek jou oë skeel oor al die nommers? Ja, myne het ook, of dalk was dit net die min slaap.

Toe ek 03:30 by Los Angeles Internasionale Lughawe (LAX) aankom, was daar geen personeellid in sig nie. Die lughawe was so te sê verlate. Die paar haweloses wat hulle op die lughawe se banke tuisgemaak het, was steeds vas aan die slaap. Ek het gevoel soos die enigste vrou in die hele wêreld en nadat ek deur sekuriteit beweeg het, het dit steeds so gelyk. Die sitkamer vir reisigers in besigheidsklas was toe, die restaurante ook. Jy kry die prentjie. Alles was toe en ek was dankbaar ek het daardie ekstra uur geneem om darem iets by die huis te eet.

Die wonderlike ding daarvan om in besigheidsklas te vlieg, is dat jy in ’n bed bo in die lug slaap. ’n Hele paar uur later was ek verstom om die Eiffel-toring in die vliegtuig se venster te sien soos ons in Parys begin land het.

Hier het ek op 16-jarige ouderdom met my beroep begin. Ek was ’n jong skoolmeisie wat uit ’n doodnormale lewe gehaal is en in ’n lewe in die hoë kringe gestoot is. Ek het nog nooit voorheen gereis nie, was geen ander taal magtig nie en ek het niemand anders geken toe Johnny Casablancas van Elite my genooi het om modelwerk in Parys te kom doen nie. Toe het ek vir Parys se modeweek geloop. Vandag is ek egter as Mej. Heelal ’n eregas in die voorste ry. Ek is hier vir my eie plesier en om die geleentheid as verslaggewer vir Fashion Week te dek.

Ek het ’n maand lank na Italië, Kanada en Los Angeles gereis en uiteindelik in Parys aangekom. My brein was dof van die gedurige wes-oos-wes-beweging wat slegs ’n paar kortstondige kuiers by die huis toegelaat het. Ek moes darem my vreeslike geduldige man vir seker hy’t steeds ’n vrou: “Ek is lief vir jou, maar ek gaan weer vir tien dae weg na waar daar ’n nege uur se tydsverskil tussen ons is”.

’n Motor wat vooraf vir my gereël is, het my in die middel van die dag by die hotel afgelaai. Ek het gevra of ek vroeër na my kamer mag gaan – die antwoord was dat hulle my versoek sou bespreek. Dis ook al wat daarvan gekom het. Ek kon uiteindelik 14:30 na my kamer gaan en het toe vinnig gaan sit om ’n storie oor Jennifer Lawrence klaar te maak wat ek in Dior in Kanada geskiet het. Om ’n lang storie kort te maak: Ek het ure later op my bed wakker geskrik. Ja, ek weet my eerste fout was om te begin tik terwyl ek op my bed gesit het. Ek het geen idee gehad waar ek was of hoe laat dit was nie.

Voordat ek uit Los Angeles vertrek het, is ek na ’n rolprentvertoning van die regisseur David O. Russell (American Hustle, Silver Lining Playbook) se fliek Amsterdam genooi. Christian Bale het die hoofrol vertolk. Ek het verskoning gemaak terwyl ek my hare oor my skouer gooi: “Jammer, ek gaan dan in Parys wees.” “Geen probleem nie,” het die antwoord gekom. “Daar is ’n vertoning in Parys dieselfde dag dat jy land.” Werklik? Wou ek regtig my eerste aand in Parys in ’n donker kamer deurbring terwyl ek ’n fliek kyk? Nee, maar dit was deel van my werk om flieks te kyk. Ek het ingestem om dit by te woon. Ek was vlugvoos en kon doen met ’n stort – ek het klaar my belofte berou. Ek het 20 minute gehad en dit sou my 15 minute neem om daarheen te stap. Ek het steeds my gemaklike swart sweetpakbroek en T-hemp, die uitrusting wat ek gewoonlik dra as ek vlieg, aangehad. Ek het geen grimering op gehad nie. Ek het net my gesig gewas en my tas so onuitgepak gelos. Ek het mos by myself gedink: Dis net ’n fliek. Ek kan mos bietjie laat inglip en in die donkerte sal niemand eers agterkom ek is steeds in dieselfde klere wat ek die vorige dag om twee-uur op ’n ander vasteland aangetrek het nie!

Ek het die afstand, met een oog op die tyd, gedrafstap. Die ontydige warm aand in Parys het gemaak dat ek met ’n ligte sweet daar aangekom het. Wag ’n bietjie! Dit kan nie reg wees nie. Pleks van ’n rolprentteater, het ek my voor een van die eksklusiefste hotels in Parys bevind. Die Le Royal Monceau was reg oorkant die Arc de Triomphe. Ek het my oë geknip, die adres weer nagegaan en al my moed bymekaargeskraap terwyl ek die breë pad oorgesteek het. Terwyl ek nog die sweet op my bolip afvee, het ek die luukse hotel binne gegaan.

Duur hotelle het hul eie reuk. Die reuk is ryk – nie soos geld nie, maar wat geld kan koop. Dit laat ’n mens aan groot bederf en uitspattigheid dink.

Met my elmboë styf teen my middel gedruk, het ek in stotterende Frans gevra: “Waar word Amsterdam vertoon?” Ek het ’n sagte stem, maar ek wou ook nie die amper heilige grootsheid van die sag en subtiele ruimte binnedring nie. ’n Vreeslike elegante Franse vrou het my wel gehoor, want sy het na my aangesweef (mense in spoggerige hotelle kan net sweef) gekom en my op my naam aangespreek. “Jy is Margaret Gardiner!” het sy aangekondig. Hoe het ek hierop geantwoord? “Ek is, al lyk ek nie dalk tans so nie. Ek is hier vir die vertoning. Jammer dat ek laat is. Kan ek gou inglip?” Die anonimiteit wat die donkerkamer met die groot skerm my nou kon bied, het nogals baie aanloklik in my huidige situasie gelyk.

“Maïs, non!” het sy met ’n hees Franse aksent gesê. “Daar is eers ’n klein geselligheid. Kom asseblief saam.” Sy het my heel behendig aan die elmboog gegryp en aangesien ek nog nie ’n stort gesien het nie, wou ek nie myself loswikkel nie. Sy het my by die weelderige trappe met die massiewe kristalkandelaar op begelei, verby die selfs groter sekuriteitbesonderheid tot binne die ongelooflike banketsaal waar klomp Franse mense in klein swart nommertjies gestaan het – en ek nog met my klein swart twee-dae-lange-vlug uitrusting aan.

Wat kan ek sê? Ná ’n glas sjampanje, heerlike hors d’ouvres en die film wat heel tydig was, oor die politiese klimaat in Amerika gegaan het en ’n indrukwekkende rolverdeling gehad het (Margot Robbie, Denzel Washington se seun John David Washington, Taylor Swift, Anya Taylor Joy en Robert De Niro) was ek ’n baie gelukkige vrou wat werklik na ’n bed en ’n stort verlang het.

“Mais non!” het die chic Parysenaar weer gesê. “Christian Bale en David O Russell is op die boonste vloer en wil graag almal groet wat uitgenooi is!” Werklik? So het dit gekom dat ek rondom middernag op my eerste aand in Parys, nog steeds in my reisklere en my elmboë styf teen my lyf gedruk, ’n gesprek met Christian Bale en David O Russell gehad het oor die maak van Amsterdam. Dit is heeltemal anders van ’n Amerikaanse fliekvertoning waar jy na ’n bioskoop toe gaan, in die donkerte sit en dan die plek verlaat. Ek moet sê, as dit is hoe die Franse vertonings doen, trek ek Parys toe.

Die volgende dag het ek beplan om die trein na Switserland te neem om ’n vriendin wat daar ’n praatjie gegee het, te ondersteun. Die vlugvoosheid het my egter ingehaal en ek het my vertrektyd verpas. Die goeie nuus is dat nog ’n vriendin, Anet Pienaar-Vosloo (bekend vir haar bekroonde TV-reeks, Mooi, wat ’n Safta- en die Chevalier des Arts-prys gewen het en groot huise van Suid-Afrika vertoon) twee uur gelede haar paleis buite Parys verlaat het om my te kom ontmoet. Sy het my genooi om na die Suid-Afrikaanse ambassade te gaan waar hulle die geleentheid gekry het om bewustheid wêreldwyd van Suid-Afrika te skep.

Hoe ongelooflik is dit om die mense van my land te ervaar! Die aksente, die warmte, die lamsvleis op die spit – en dit in Parys nogals!

Die dae het in ’n waas van gelag en al die plekke wat ek in Parys gaan sien het, verbygegaan voordat ek my eerste modevertoning by kon woon. Ek was genooi om in die voorste ry by Victoria/Tomas te sit. Die modehuis se skoonheidsleer kom van Alexander Wang en hul beelde is deur die werke van Tim Burton geïnspireer. Ek het geen idee gehad wat om te verwag nie, want ek doen lankal nie meer modelwerk nie en ek was ook nie meer Mej. Heelal nie. Ek het besef ek was werklik angstig.

Ek is altyd vroeg. Dit is mode. Ek het geweet ek kan nie laat wees nie. Die motor het my voor die massas modebeheptes afgelaai. Daar is geen ander woord vir hulle nie. Die Instagram influencers het my heeltemal omring. ’n Vrou het gepronk, ’n houding aan geneem, gepruil en verleidelike “kom hier”-uitdrukkings gemaak. Vir ’n paar sekondes het ek gedink: Hou sy dalk van my? Ek besef toe daar was ’n fotograaf duskant my skouer wat besig was om die vrou af te neem terwyl sy ondeund voor die kamera geflikflooi het.

As niemand aandag gegee het nie, het die mense weggebreek van die massas af en trots wegstap terwyl flitsende ligte ’n stralekransie van lig in die duisternis gemaak het. ’n Paar sekondes later het die wolke gedreun en dit het begin reën. Die pragtige beroemdes het vinnig hulle na die lang saal gehaas waarin ongelooflike lig geskyn het deur vensters wat vanaf die vloer tot die dak gestrek het. Daar het ons ons plekke ingeneem.

Ek het ’n baie goeie sitplek gehad. Die fotograwe het almal in ’n groep saamgedrom in ’n gedeelte wat spesiaal vir die loopplank ingeruim is.

Soos die week aangestap het en die helling verskeie gedaanteverwisselinge ondergaan het, het ek nogals die fotograwe jammer gekry wat so opmekaar gedruk was. Almal moes die bewyse van hul bywoning vasvang, maar dikwels het die gaste hul visie belemmer. Die perskorps sou dan ’n hele string woorde teenoor die skuldige uitlaat. Dit was natuurlik alles, uhm, Frans vir my.

Die versameling was oulike, dra-my-nou0mini’s en die heldergroen en koffiekleure was erg in die mode. Dit was klere wat ek sou dra en wat jy op die Hadid-susters sou sien. Elke klerestuk was prakties en vir alledaagse lewe gemaak, maar ook met sagte lyne en vroulike besonderhede daarby. Toe die vertoning met ’n groot handegeklap eindig, het die hemele oopgebreek. Ek was verlig om in die agterkant van my huurmotor weg te sink, en bly dat ek dit gedoen het. Die res sou maklik wees.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Paris Fashion Week (@parisfashionweek)

Elke vertoning het op ’n ander plek plaasgevind. Soms was dit by bekende bakens gehou. YSL het byvoorbeeld hulle s’n langs die Seine se oewer in die skadu van die Eiffel-toring gehou. Balenciaga het hulle s’n in die reën gehou en hulle het seker gemaak ons stap goed deur die modder. Givenchy was by die Jardin des Plantes en hulle het stadsdrag uit ’n savoir-faire-lens weerspieël. Die ontydige warm weer wat ek op my eerste nag in Parys ervaar het, het koud en nat geraak. Heelwat van die vertonings het buite in die misreën voortgegaan. Schiaparelli het ’n glansryke versameling met spesifiek silhoeëtte in satyn, geperste sy en katoen afgewys.

Buiten die supermodehuise wat die amptelike kalender opmaak, was daar ook kleiner modehuise wat vertonings gehou het. Een so ontwerper was Christophe Guillarmé wat sy kledingstukke op die Champs-Élysées gewys het. Ek het na die nommer gekyk en gereken dis naby genoeg aan die Arc De Triomphe om in my plakkies soontoe te stap. Ek kan maar die taxi en my kamera los. Ná 40 minute het ek amper opgegee: Die lae nommer was nie ’n korrekte plekaanduiding nie. Ek was omtrent ’n uur laat vir die geleentheid. Almal was egter sjarmant. Geen probleem nie, het hulle gesê, kom hiernatoe – die vertoning gaan begin. Vanwaar my sitplek is, kon ek alles sien. Voordat my sitvlak my stoel kon raak, het ’n helder en dramatiese gewaad my oog getref. Dis die tipe uitrusting wat skoonheidskoninginne sal dra: treffende, mooi aandrokke wat ek onmiddellik wou hê. Die gehoor het hande geklap, die sjampanje is gedrink en besige Parysenaars het gestop om deur vensters na die absolute spektakel te kyk.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Christophe Guillarme (@christopheguillarme)

Ek kan vir ewig aangaan en duidelik het ek. Laat ek eers hier afeindig deur te sê dat mode beweeglike kuns is. Dit inspireer en voed dié wat dit tot diep in hul derms lief het. Die week se klomp vertonings het ’n deel van my wat ek vergeet het, wakker gemaak. Toe ek terug is in Los Angeles het dit my ingelig dat ek my werk as mode-redakteur vir die Golden Globes moet doen en die kunstenaarskap en die vernuwing van modes erken, wat deur sterre op die rooi tapyt se loopplank gedra word, hier deur die modeweek geïnspireer is.

Volg Margaret op Instagram en Facebook!

Lees ook: Margaret maak ’n draai by Parys se modeweek

The post Margaret Gardiner gaan modeweek toe – Deel 2 appeared first on rooi rose.

Deur Margaret Gardiner

Parys se modeweek. Klink dit nie net absoluut fantasties nie? Enigemand wat lief vir klere en die jongste modes is, weet dit is die hoogtepunt op die modewêreld se kalender. Dit is waar die grootste en talentvolste ontwerpers hul skeppings – wat eintlik maar elke kledingstuk is – vertoon.

Kom ons wees net duidelik oor een ding: Om die Parys-modeweek by te woon, beteken nie noodwendig jy gaan toegang daartoe kry nie. Jy moet jou naam op ’n lys sit en goedgekeur word om aansoek te kan doen. Jy moet ’n hotelkamer bespreek wat beteken jy kort ’n vlugkaartjie. Jy moet die hotel se ligging met die Fédération de la Haute Couture et de la Mode (wat die hele geleentheid oorsien) uitklaar voordat jy goedgekeur kan word. Hotelpryse styg en daarom is dit moeilik om plek te kry.

’n Retoervlugkaartjie in besigheidsklas kos jou rondom 10 000 dollar. ’n Baie eksklusiewe hotel het aan my ’n spesiale aanbod gemaak: Hulle het 920 dollar ’n aand gevra. Ja, dit was die spesiale prys vir mense in die binnekring. Ek het uiteindelik op ’n boetiekhotel met ’n tipies Franse atmosfeer besluit: ’n klein hysbak, langwerpige fenêtres wat so eie is aan Parys, en bewegende kunswerke buite my venster wat op ’n wit geverfde muur (vir bietjie privaatheid) oorkant afkyk en waarteen die wonderlikste kleure, soos die weer verander, weerspieël is.

Die Regents Garden-hotel in Astotel. Dit het gevoel soos een van daardie multiverdiepinghuise wat in ’n hotel omskep is. Dit het ’n klein ontvangslokaal gehad, ’n welige tuin wat geroep het om beleef te word, en vir die suikertande soos ek, ’n gratis bediening van Franse gebak en warmsjokoladedrankies elke middag om twee-uur.

Wanneer jou hotelverblyf eers bevestig is, word jy toegelaat om amptelik vir die FHCM (the Fédération de la Haute Couture et de la Mode) aansoek te doen en die inskrywingsfooi te betaal. Ons het nou natuurlik nog nie die maaltye en Uber-ritte ingereken om in die uitrusting van die dag (OOTD) by jou eindpunt aan te kom nie.

Wanneer jy in die voorste ry sit, beteken dit jy moet die klere aantrek van die ontwerper wat vertoon word. Influencers en bekendes stroom Parys binne. Die ontwerper hou eksklusiewe partytjies wat jou laat voel of jy pas binne ’n musiekvideo beland het: Almal lyk dieselfde en dra die gasheer-ontwerper se klere, en almal neem foto’s van hulself. Ja, dit terwyl jy aan Franse sjampanje teug en “nee, dankie” sê vir die heerlike uitvindsels wat die kelners met groot vermaak vir ons aanbied.

Dun is al weer in. Wanneer jy rondom normale mense is, is dit maklik om te vergeet hoe baie mense in die modewêreld ondervoed is. Natuurlik sit jy dan nie jou lippe aan die hors

d’oeuvres nie: Dit mag dalk net in jou tande vassit, jou lipstiffie beduiwel of aan jou heupe bly sit.

Een of twee modehuise het nogal ’n punt daarvan gemaak om erg oorgewig-modelle by hul vertoning in te sluit, maar dis sekerlik net so ongesond as om te maer te wees? Die meeste het egter ’n meisie of twee – meisies, ja, nie vroue nie – gehad wat duidelik aan wanvoeding gely het.

Dis die onding van dié hele affêre.

Die mode! O, die glansryke mode! Die innovering! Die kuns! Die absolute prag daarvan!

Die modeneigings begin nie eers om die welige materiale, keurige snitte en slim snyerswerk te beskryf nie. Kom ek gee ’n lys daarvan voor ek hulle elkeen bespreek: Handskoene, sokkies, hoëhakskoene, fyn bandjieskoene en ’n herlewing van die Mary Jane (wat met ’n bandjie oor die boog van die voet vasmaak). Die kleure, buiten wit en swart wat altyd staatmakers is, was neongroen, helder, vleeskleurig of soos melkerige koffie, en vir die wysstuk was die hoofkleur helderrooi of -geel Andrew Gn, Givenchy en Balmain. Die liggaam is met vloeiende materiaal in gewaagde satyn beklemtoon, of dis met uitknipsels, kant en deurskynende materiale afgewys.

’n Hele paar modehuise het rompe gewys wat deur die stywe balletrompie geïnspireer is. Dié het soos ’n koponderstebo-teekoppie gelyk: ingetrek by die middel en kring met ’n boog weg van die lyf om die bene daaronder te wys. Dior het dié uitrusting afgerond met kniekouse en hoëhakskoene (met bandjies) wat tot by die kuite kom en kant is gebruik om dramatiese aandrokke en kortgeknipte kortbroeke, hempies, rompe en iets wat lyk soos ’n hemp te maak. Dior se hoofkleurskema was swart, wit en roomkleurig.

Chanel het handskoene gewys saam met visnetkouse wat tot bo die bobeen kom en lae hakke met ’n vierkantige boog en hul kenteken daarop. Die afskouer-mou is iets wat by menige modehuis voorgekom het.

Elie Saab het ’n skel lemmetjiegroen vertoon wat in heelwat versamelings voorgekom het. YSL het ’n lang, lenige silhoeët saam met ’n oorgrote jas wat tot by die vloer hang en by die skouers opgestop is, gevoeg. Daar was ook kappies en hoodies. Die vertoning was pragtig – en prakties – behalwe vir die deurskynende materiaal. Jy kon jouself geld spaar en maar net jou huis in jou onderbroekie verlaat – dit sal dieselfde effek hê.

Dis verbasend hoe gewild deurskynende materiale deesdae is. Die rooi tapyt is omtrent vir ’n paar maande lank daarmee oorgeneem – eers was dit net ’n sinspeling, toe word die hele romp of bolyf ontbloot, soos met ’n kantbloes of so. Ek het dit ook al gedra. Nou is dit onderklere en gekleurde deurskynende materiaal sonder ’n bra. Ek het een so ’n uitrusting die naweek op die rooi tapyt gesien en dit was nie mooi nie. Dit sal interessant wees om te sien hoeveel bekendes dié gier navolg wanneer die toekenningseisoen op 10 Januarie met die 80ste Golden Globes afskop.

Buiten die oormatige ontbloting, het die glansryke en fabelagtige week van sag glinsterende materiaal, innoverende skeppings en skoonheid my behoorlik tevrede laat sug toe ek aan my sjampanje gesit en teug het, terwyl die Eiffel-toring in my vliegtuig se venster verdwyn.

Volg Margaret op Instagram en Facebook!

Lees ook: Vyf-vinnige-vrae-Vrydag met 2 Brunettes on a Budget

The post Margaret maak ’n draai by Parys se modeweek appeared first on rooi rose.

As die reisgogga byt deur Ina Genade

“Op die Metro het daar ’n spul mans opgeklim. Die een bleskop het my pa gestamp en toe sê hy iets in Frans met ’n Hollywood smile. Toe kom daar ’n ou en staan voor my. Hy het ’n swart baadjie gedra en was langer as die Eiffeltoring. Hy stamp my toe rond. Toe die trein stop, blits daar ’n ou uit en my pa se sak hang los en oop. Die wortelkop het wragtig my pa se beursie gesteel!”

Dit is drie dae sedert ons gesin van vier geland het na ’n heerlike wegbreek in Parys en Amsterdam. Ons en ongeveer vier ander gesinne se wasgoed. Dus, met sterre in my oë, maar OMO onder my vingernaels, kry ek nou eers tyd om te loer in my oudste se reisdagboek.

Ek glimlag oor sy vertelling van die een goor ding wat ons oorkant die water getref het. En is terselftertyd bly dat dit al negatiewe ding is wat hy oor die 11 aande in Europa kon neerpen.

Dit was nog altyd my grootste droom om te reis en die wêreld te sien. As jong getroude het ek ’n keer of wat die voorreg gehad. En toe ook weer laasjaar toe ek skielik genooi is op my man se sakereis Italië toe. Dit het my net weer laat besef hoe graag ek my kinders van my gunstelingplekke oorsee wil gaan wys.

Lees ook: Ina Genade: Oor-die-water-wense

Ina Genade: ’n Kort blik op la vita bella

Volendam

Dieselfde reisgogga wat my en my man lank gelede gebyt het, het ook my skoonma dekades gelede gebyt. Ek ken niemand wat so welbelese en welberese is soos sy nie. Groot was my en die kinders se blydskap dus toe Ouma aanbied om hulle oorsee te stuur om ’n stukkie van die wêreld daar anderkant te gaan ervaar. Ouma se hoofdoel was om die kinders Disney Paris toe te stuur, maar ons sou Parys ons basis maak, die stad verken en vandaar af reis na plekke wat ons ook graag wil sien – en in die beperkte tyd kan inpas.

So ’n halfjaar gelede het ons begin beplan, maar in hierdie stadium het dit regtig nog meer na ’n veraf droom as ’n moontlikheid gevoel.

Met die hulp van ’n oulike reisagent kon ons die verskillende opsies oorweeg en ten spyte van asemophou-oomblikke met geboortesertifikate en reisdokumente, het ons saam met die kinders die maande, weke en toe dae begin aftel tot die groot avontuur.

Vir sowat twee maande het ek wintersklere vir die kinders gesoek en ook gemaklike stapskoene vir ons al vier. Die gastekamer se bed het spoedig soos ’n fabriekswinkel gelyk met sakkies en pakkies winskope wat die wêreld vol staan. Daar was honderde lysies in my kop – ek was so bang ek vergeet iets belangriks en dit moet in Euro aangeskaf word.

’n Les wat ek egter weer eens geleer het, is dat te veel bagasie ’n mens se spoed breek. Vir die kinders en hulle pa, was die las nie te swaar nie, maar ek het teenoor die ander tasse in die winkel, nooit besef presies hoe groot en lomp my nuwe pers reistas is nie. Die voordeel was dat daar plek vir álles was. Tot amper die wasmasjien. Die nadeel? Ek het my doodgesleep aan die ding en op die ou end danksy wasgeriewe oorkant die water, net die helfte van die klomp klere gedra. Eendag, hopelik met die volgende reis, sal ek die kuns van ekonomies én ligvoets pak bemeester.

Kaasfabriek in Volendam.

Die vlug tussen die Kaap en Wene waar ons twee ure sou oorstaan, was lank en ongemaklik, veral omdat dit eers na middernag opgestyg het. Ons vier sardyne het maar min geslaap. Die korter vlug die volgende middag Parys toe was baie geselliger en ons was erg opgewonde toe die vliegtuig netjies op Charles de Gaulle-lughawe land.

Die kinders het grootoog agter langs hulle pa in die taxi gesit en na ’n paar minute het my meisiekind duidelik effe teleurgesteld gevra of Parys dan nou só gaan lyk terwyl sy beduie na die vervelige snelweg en nywerheidsgebied rondom die lughawe. Ek het self oë op skrefies getrek om te kyk of ek nie dalk al die bekende toring in die verte kan gewaar nie.

By die hotel gekom was ons aangenaam verras deur die selfsorgwoonstel met ’n klein balkonnetjie wat uitkyk oor tipiese Paryse geboue en dakke. Prentjiemooi.

Na ’n vinnige stort om wakker en vars te word, het ons die strate van Parys ingevaar.

Eerste aand in Parys: 20 Maart 2019 voor die Notre Dame.

Meer as ’n week het verloop sedert ek laas aan’t vertel was van ons avontuur in die verte. Dit is asof die roetine van alledaagse sleur die honderde ervarings in my kop woordeloos vasgehou het.

Toe kry ek gisteraand die eerste boodskap van vele dat ons eerste stop op ons eerste aand in Parys, die Notre Dame-katedraal, besig is om te brand. Vir ure en ure het ek na die internasionale nuusuitsendings gestaar met hartverskeurende tonele van daar waar ons maar skaars drie weke gelede nog in heilige verwondering gestaan het.

My kinders het baie traag en onrustig gaan slaap gisteraand. Noudat hulle dáár was en beleef het hoe dit voel om dáár te staan, was die “Hunchback” se kerk veel meer as bloot dit. Dit is ook ’n belewenis, iets magies wat mens deur foto’s probeer weergee, deur vertellinge probeer skets, maar nooit presies verwoord kry nie.

En nou is so ’n groot deel daarvan weg – eeue der eeue se geskiedenis.

Binne Notre Dame, Sondag 24 Maart 2019.

Die dinge wat in ’n mens se kop afspeel… Presies drie weke gelede het ek en die kinders oorbluf buite Cité-metrostasie net om die draai van Notre Dame gestaan nadat my man se beursie gesteel is. Nadat die treindeure tussen ons en hom toegegaan het, en ons via die treinlyn weer terug moes sukkel en hom soek, het ek nog gedink ek hoop daai sakkeroller se vingers verbrand. Toe ons heelwat later herenig is met my man en ’n SMS kry dat die boef sowaar R337 se Indiese wegneemetes gekoop het met die gesteelde kredietkaart, het ek gehoop ’n meer ongemaklike plek as sy vingers brand.

Toe ons na 2.5 km se stap terugkom by ons hotel, het ek vir my man gesê: “Dat die goorste treinstasie nou so na aan die Notre Dame moet wees…”

Dat die verwoestende tragedie nou só na aan die hart van Parys, die ikoniese Notre Dame, moet wees.

As iets wat twee eeue geneem het om te bou en soveel eeue deel was van die mensdom en geskiedenis, binne ’n oogwink verwoes word, besef mens skielik meer van die verganklikheid van alles.

Dit alles laat my dankbaar vir die voorreg om die kinders ’n deeltjie van die geskiedenis te kon gaan wys.

Ek skud maar net my kop oor die kuberkrygers wat nou veldtogte loods teen diegene wat wel die waarde daarvan insien dat so ’n ryke nalatenskap herbou word. Onkunde is ’n gevaarlike, eng gedoente.

Roosvenster binne Notre Dame.

Op ons eerste oggend in Parys het ons die Eiffeltoring besoek, die tipiese toeristeselfies geneem en in ’n ellelange tou in die lenteson gestaan vir kaartjies om die toring tot heelbo te verken. Dertien jaar gelede was ek ook tot heelbo, maar steeds is my asem weggeslaan deur die uitsig oor die Arc de Triomphe, die Champs Élysées, Les Invalides waar Napoleon begrawe lê, die Sacré-Coeur in die verte en ook die Notre Dame se torings.

Na ons vier ’n heerlike Reine-pizza neffens die Eiffeltoring gedeel het (want… Euro’s), het ’n bootvaart op die Seine-rivier ons ’n goeie blik oor die belangrike bakens van die stad gegee.

In die dae wat volg het ons die Sacré-Coeur se honderde trappies geklim, Montmartre se kunstenaarsplein besoek waar opgeskote seuns met ’n “Mademoiselle, mademoiselle!” al blosende my tienjarige dogter se aandag probeer trek het. Daarna het sy summier vir haar ’n ligpers Franse beret aangeskaf!

Ons het een oggend vroeg opgestaan om die verwagte lang toue by die Louvre-museum vry te spring en was baie gelukkig om sommer gou voor die bekendste kunswerk, die Mona Lisa, te staan. Dié vyfeeueoue wêreldberoemde skildery van 77 cm by 53 cm word alleen teen ’n muur, stoksielalleen in ’n groot lokaal, agter ’n dik glaslaag beskerm.

Vandaar is ons via die Place de la Concorde af in die bekende Champs Élysées met sy lanings gesnoeide bome en duur winkels aan weerskante van die 1.88 km lange straat. Neffens die Arc de Triomphe het ons in ’n straatkafeetjie gesmul aan pannekoeke gevul met lepels Nutella terwyl nutsmanne besig was om die groot glasruite rondom dié kafee te vervang. Die ruite is ’n paar dae tevore beskadig in die Geelbaadjiebetogings wat reeds maande lank Saterdae die middestad van Parys ontwrig.

Die vorige kere dat ek en my man in Parys was, het ons nie besef ’n mens kan binne-in die Arc de Triomphe opgaan tot heelbo nie. Ons en die kinders het in ’n lang tou gestaan en ek het hoopvol gewag op die hysbak wat ons na bo moes vervoer. Voor in die tou gekom, besef ek daar is slegs ’n nouerige spiraaltrap en óf dit my toe bors was waarvoor ek toe al twee weke antibiotika en kortisoon drink, óf net plein banggeit, weet ek nie, maar ek moes ’n keer of wat rug teen die muur gaan staan om asem te skep en balans te herwin. Van bo af is die 360 grade uitsig seker die moeite werd, maar ek was bewerig dankbaar toe ons weer na die 284 smal trappies op grondvlak staan. In die toekoms sal ek maar weer dié baken slegs van oorkant die pad bewonder.

Met al die tekens van vandalisme om ons, het ons besef dat ons eerder die komende Saterdag ’n dagtoer buite Parys moes onderneem en ons het ’n bustoer na Mont Saint Michel bespreek. Die Saterdagoggend toe die bus douvoordag verby die Arc de Triomphe ry, het daar reeds ’n magdom polisiewaens en onlusvoertuie gereed gestaan. Die vier en ’n half ure rit na die dorpie Mont Saint Michel waar ’n middeleeuse klooster op ’n eiland in die see gebou staan, was lank, maar beslis die moeite werd. ’n Asemrowende uitsig wag as mens die steil straatjies van die middeleeuse dorpie en 350 trappe tot binne die klooster geklim het.

Mont St. Michel.

Na ’n wegneemete van Franse broodjies en roomys, het ons dankbaar teruggeklim in die bus vir die vier en ’n half ure terug Parys toe. In Champs Élysées was die skade wat deur die dag deur die Geelbaadjies aangerig is, opvallend. Oral was restaurante se vensters gekraak of flenters en skoonmakers was reeds besig om bakstene, gebreekte vullisdromme en rommel langs die straat te verwyder.

Na ’n paar treinlyne terug hotel toe, het ons gou by die supermark net om die draai vir ons mikrogolfaandetes koop wat ek dankbaar met ’n heerlike winskoopwyn van €3.10 (so net oor die R50) per bottel afgesluk het terwyl ons die Saterdagnaglewe vanaf ons balkon bekyk. Ten spyte van die yskoue aandlug kan die Franse tieners vir jou omtrent ’n bohaai opskop. Tot laatnag het die groepie in die parkie oorkant ons hotel, gekattemaai.

Sondagoggend het ek gou wasgoed gewas in die hotel se waskamer – ’n winskoop teen €9 vir ’n groot bondel se was en tuimeldroog, waar ander hotelle maklik €9 vir ’n enkele langbroek vra. Daarna het my seunskind en sy pa koers gekies na die weermagmuseum, Les Invalides, om wapens te gaan kyk en Napoleon se graf te besoek. Ek en die “mademoiselle” het weer koers gekies na Montmartre waar ons ’n paar ure deur die souvenir-winkels kon drentel en die mooiste aandenkings aangeskaf het.

’n Paar treinritte verder, kry ons die manne voor die Notre Dame sodat ons in die tou kan val om die katedraal van binne te bekyk. Dit was my derde keer binne dié majesteuse kerk wat reeds 856 jaar een van die bekendste bakens van die stad langs die Seine is. Op ’n Sondag heers daar ’n ekstra gewydheid binne die kerk en ons kon ons verkyk aan die honderde kersies wat vir geliefdes brand, eeueoue kunswerke en tonele en biddende gemeentelede terwyl die flou lenteson deur die kleurvolle gebrandskilderde venters skyn. Ek onthou dat ek ’n paar keer gedink het: Wanneer kom ek weer hier…?

Latynse kwartier

Die Latynse distrik, Quartier Latin, oorkant die Seine van die Notre Dame, se vrolike restaurante het gesorg vir ’n heerlike driegangmaaltyd teen ’n spotgoedkoop €10 per persoon – ongelukkig kos die drinkgoed amper net soveel per persoon!

Laatmiddag het ons die gebied rondom die Sorbonne-universiteit, asook die Panthéon en groot afdelingswinkel, Galeries Lafayette, besoek. By laasgenoemde het ons ’n gesellige anderhalfuur vertoef op die vloer wat die speelgoedwinkel en boekwinkel huisves.

Met die son wat reeds aan die sak was, het ons besluit om die treinlyn tot naby die Eiffeltoring te neem. Die staalstruktuur was pragtig afgeëets teen die skemerlug en ons was betyds om die liggies te sien aangaan. Tientalle foto’s is geneem en ons het omgestap na die anderkant vir nog selfies saam met die aandtoring. Weer is ons verras toe die liggies teen donkertyd skielik begin flikker. Ons het selfoonvideo’s geneem en ’n gawe Amerikaner het gevra of sy ’n gesinsfoto van ons voor die flikkerende ikoon kan neem.

Eiffeltoring teen skemertyd.

Na kilometers se stap deur die dag, was ons dankbaar toe ons ’n paar treinstasies later by die hotel aankom. Tuisgemaakte bolognaise, kiwigeur Fanta en nog supermarkwyn het ’n perfekte dag afgesluit.

Die Maandagoggend het ons by die metrostasie die naaste aan die hotel gaan uitvind oor treinkaartjies na Versailles. Dertien jaar gelede het ek en my man dié paleis besoek, maar die tuine was deels toegemaak weens opgraderingswerk.

Na verskeie pogings om die vrou by die kaartjiekantoor in Frans te oortuig dat ons retoerkaartjies wil koop vir die buitelyn na Versailles, het ’n liggie skielik by haar opgegaan: “Ah, you go back… and then back!” Haar eerste “back” het in Versailles se koers beduie en die tweede “back” terug tot by dié stasie. “Oui!” het ons in ’n koor laat hoor waarna sy toe sommer die roete en verskillende stasies op ‘n kaart vir ons beduie het en gesê dat die treinkaartjie ook geldig is vir die “shuttle” wat ons van die treinstasie af na die kasteel sou neem. Die “back and then back” het summier ons gunstelingsêding vir die res van die toer geword.

In die dorpie Versailles aangekom, het ons by die toerismekantoor gevra waar ons die “shuttle” kan neem. Die man het egter verstaan “château” en ons om die draai en vyf minute pad af beduie. Groot opgewondenheid toe ons die Château de Versailles in die verte gewaar en boonop sien dat daar nie lang toue by die ingang is nie. Ons is deur sekuriteit en het die mense gevolg tot by die tuine. Die fonteine het soos die vorige keer nie gespuit nie, maar die reuse tuin se terrasse was pragtig.

Na ’n wandeling deur die tuin het ons die kaartjieskantoor gaan soek. By ’n deur waar mense in- en uitgaan, het ’n Franse dame ons ferm ingelig dat die paleis op ’n Maandag “ferme” is. Gesluit. Ons het meer as ’n uur en ’n half se treinrit onderneem om voor geslote deure te beland! En nie een enkele siel vir wie ons raad oor kaartjies, roetes, busse of enigiets gevra het, het gedink om ons te waarsku nie!

So leer ’n mens. Ons het uitgerus op die trein terug Parys toe en ’n paar plekke gaan opsoek wat ons nog graag wou sien, soos die Shakespeare & Company-boekwinkel. Daarna het die kinders verspot agter reuse borrels aangehardloop wat ’n vrou op die plein voor die Notre Dame geblaas het. Hier het ons Suid-Afrikaners raakgeloop wat sowaar ook van Worcester kom. Na ’n draai deur die duurder souvenir-winkels in die omgewing van die Notre Dame, is ons terug hotel toe vir nog ’n tuisgemaakte aandete terwyl ons “The Big Bang Theory” in Frans kyk.

Arc de Triomphe.

Dinsdagoggend het ons vroeg treinkaartjies gaan koop vir ’n uitstappie na Provins. Dit is ’n middeleeuse dorpie 90 km suid-oos van Parys. Ons het die vorige aand ’n bietjie opgelees oor die dorpie, maar was aangenaam verras deur die pragtige argitektuur en ongelooflike uitsigte. Nadat ons die paar kilometer afgelê het om die ou stadsmuur te klim, het ons weer koers gekies terug stasie toe om vir oulaas deur Parys te gaan dwaal.

En dit is hoeka hierna op die metro in spitsverkeer wat ons toe deel van die sakkerollerstatistiek word. Na die gesteelde kaarte danksy ’n restaurant se gratis wifi gekanselleer kon word, het my jongste eenvoudig geweier om terug te klim op enige trein. Die skrik en kwaad het nog te vlak gelê en ons vier het die amper drie kilometer terug hotel toe gestap.

Ons sou ’n toergroep vriende van Worcester die aand vir ete ontmoet, maar het afgespreek om hulle eerder die volgende dag op die stasie te ontmoet waar ons almal die RER-trein na Disney Paris sou neem vir ons laaste dag in Parys.

Disney was soos ek dit verwag het: Oorweldigend en groot en besig. As dit in die middel van ’n gewone week in Maart só lyk, wil ek eerder nie weet hoe stampvol dit in die Europese somervakansie is nie. By van die ritte was die wagtyd tot ’n uur lank.

Die nagemaakte dorpie waardeur mens tot by die pienk paleis stap, is propvol detail en mens verkyk jou. Maar, die Disney-deuntjie wat oor en oor kliphard deur die park weergalm sal ’n mens na ’n paar uur van jou trollie af hê. Ons seun was veral beïndruk met Marvel Studios en die StarWars 3D-pretrit waarop ons was. Vir my meisiekind was ritte op die kleurryke carousel en pragtige prinsesrokke en ander Disney-memorabilia die hoogtepunt. Vir my was die lekkerste deel van die uitstappie die heerlike pizza in Planet Hollywood en die geselsies met mede-Worcesteriete op die trein terug Parys toe.

Sal ek weer soveel Euro’s en tyd aan Disney Paris spandeer? Nie sommer nie.

Disney Paris.

Die aand het ons vir oulaas in ’n Paryse Italiaanse restaurant met ons vriende gekuier en na ’n taxirit deur ’n humeurige Fransman terug hotel toe, het ek gou ons tasse gaan uit- en oorpak vir ons volgende avontuur.

Ek het besef dat ons ’n plan sal moet maak met die drie sakke vuil klere wat weer eens opgehoop het. Die Donderdagoggend het ek dus blitsvinnig voor 08:00 munte vir die wasmasjien en tuimeldroër by die hotelontvangs gaan koop en uitgewerk dat 45 minute vir was en 45 minute vir droog, ons net mooi ’n ekstra halfuur sal gun voor die taxi ons kom oplaai.

Na die uur en ’n half, toe ons by die tuimeldroër kom, besef ek dat die nat jeans en sokkies net een ding beteken: Ek het ondanks die duidelike flikkerende instruksies in Frans, vergeet om die “Start”-knop te druk toe ek die munt in die tuimeldroër gedruk het. Hoe meer haas, hoe minder spoed! Die taxi is met 15 minute uitgestel en na nóg ’n driekwartier, was al die klere darem droog en in tasse geprop.

Die spoedtrein was vir die kinders nog ’n eerste belewenis. Ons het deur die platteland tussen Parys en België en later Nederland teen ongeveer 290 km per uur geblits. Ek het deur ons Amsterdam-boekie van dertien jaar gelede geblaai en notas gemaak van al die belangrikste plekke wat ons graag sal wil besoek. Ook danksy die gratis wifi op die trein, gekyk of daar enige dae is wat van die belangrikste plekke dalk gesluit is. Ons wou nie ’n Versailles-herhaling hê nie.

Zaanse Schans.

Op Schiphol-lughawe se treinstasie aangekom, was dit heelwat koeler as waaraan ons gewoond geraak het in Parys. ’n Ligte motreën het oor ons gesif terwyl ons vir die hotelbus wag.

Die hotelkamer vir vier was effe meer beknop en veel minder ingerig as die woonstel in Parys, maar ons tyd in Amsterdam was beperk en ons sou letterlik net saans hier stort en slaap.

Ons het warm baadjies aangetrek en weer die hotelbus terug lughawe toe geneem waarvandaan ons die trein sou neem na Amsterdam Centraal. Dit was opvallend hoeveel meer behulpsaam die Nederlanders by die kaartjiekantoor was as die Franse. Ook op die perron is die personeel vriendelik en baie meer paraat om reisigers veilig te hou. Die treine was moderner en skoner as dié in die Franse hoofstad en spoedig het ons uitgeklim by die hoofstasie in Amsterdam. Ek wou huppel toe ek weer die bekende Damrakstraat en geboue gewaar.

Tulpe langs Damrakstraat, Amsterdam

Die sypaadjies was op hierdie Donderdaglaatmiddag ’n mengelmoes van pendelaars en toeriste. Oral was groot blombakke vol tulpe in die helderste skakerings van rooi, pienk en gemeng.

Ons eerste stop was met ’n draai langs die gragte, Anne Frank se huis om kaartjies te koop. Na etlike foto’s by die gragte met die tipiese regop, soms skewe, Amsterdamhuise in die agtergrond, het ons by Anne Frank se standbeeld gestop vir ’n foto en verneem dat die huis reeds toe is vir die aand. Eers later via Google sou ons uitvind dat ’n mens reeds weke vooruit aanlyn kaartjies moes bespreek – en dit is die enigste opsie. Reeds toe was daar ’n waglys van bykans 1 500 mense en ons sou reeds twee dae terug wees in Suid-Afrika voor ons sou plek kry. Ons kon darem ’n gesinsfoto laat neem voor die deur van die befaamde huis.

In die smaller stegies was die reuk van daggarook oorweldigend, veral buite die kroeë. ’n Mens se kop draai lateraan daarvan.

Argentynse restaurante is volop in die middestad en aangesien ons ’n bietjie uitgeëet was aan Franse brode, pasta en pizza, was ons dankbaar vir ’n heerlike biefstuk vir aandete.

Ons het via strate vol souvenir-winkels en plek-plek pleine en bome vol vrolike liggies in die koue aandlug teruggestap stasie toe om weer die trein en bus te haal hotel toe.

Die gragte van Amsterdam

Die Vrydagoggendoggend het ons na ’n heerlike Engelse ontbyt teen ’n winskoop €4-95, by ’n toerismekantoor gaan uitvind oor dagtoere buite Amsterdam. Ons wou graag die kusdorpie Volendam besoek en moontlik ook windmeulens. Sommer gou kon ons vir dieselfde middag ’n toer bespreek na Zaanse Schans vir windmeule, Volendam (vir ’n kaasfabriekdemonstrasie) en ’n bootrit na Marken vir ’n besoek aan ’n klompemakery.

In die uur of drie tot ons beskikking voor die middagtoer, het ons die museumkwartier besoek – waar ons weer eens besef het dat kaartjies lank vooraf bespreek moes wees indien ons Rembrandt van Rijn of Van Gogh se werke van naderby wou bekyk. Ons het deur Vondelpark gestap en by Madame Tussauds, die wasmuseum, ingegaan waar ons kennis gemaak het met die effe stywe bolippe van bekende filmsterre, kunstenaars en koninklikes.

Van Gogh in Madame Tussauds, Amsterdam.

Die middagtoer se busrit het begin met ’n vrolike reus van ’n busdrywer wat ons op klawerbordspel trakteer het voor die bus vertrek het. Gedurende die rit is ons vermaak met kwinkslae en inligting oor die omgewing. Elke stop op die toer was ’n belewenis – van opklim met ’n leertjie tot bo op ’n windmeul, tot kaasproe en klompe aanpas. Ons was spyt toe die bus na skemer weer sy neus in die rigting van Amsterdam druk.

Terug op die lughawe vanaf Amsterdam Centraal, het ons gou ’n wegneemete gekoop en daarna is ons via die hotelbus terug om ons moeë bene te gaan rus.

Fietsloods buite Amsterdam Centraal-treinstasie.

Die Saterdagoggend het ons weer die ontbytwinskoop geëet en daarna op ’n bootvaart op die Amstelrivier meer geleer oor Amsterdam.

Toe het ons weer die strate ingevaar op soek na die kleinste huisie in die stad en ook Europa. Google Maps het ons in ’n straat af geneem en nadat ek in die verbydraf ’n piepklein koffiewinkel met ’n vrolike rooi voorkant bewonder, besef my man ons is skoon verby die klein monument. Het Kleinste Huis is geleë in Oude Hoogstraat 22 en is slegs 2.02 meter wyd en 5 meter diep. Met sy tuitgewel herinner dié huisie aan die tipiese kanaalhuise langs die gragte van Amsterdam. Deesdae word die huisie as ’n tee- en keramiekboetiekwinkel en koffiewinkel bedryf waar heerlike fyngebak geniet kan word – natuurlik ook teen ’n fyn prys.

Ons het sommer ’n klomp foto’s van hierdie pragtige, unieke huisie met sy rooi voorkant geneem. My dogtertjie skryf in haar reisdagboek: “Terwyl my ma ’n foto geneem het van die kleinste huisie, stap daar ’n Franse man verby en sê in Frans vir sy vriende: ‘Hulle neem ook foto’s van alles!’ My ma sê toe vir hom in Frans: ‘Jy is baie snaaks!”

Ons het lekker gelag oor sy gesigsuitdrukking – en darem nie ook ’n foto daarvan geneem nie.

Het Kleinste Huis, Amsterdam

Die middag het ons die blommemark besoek en ons verkyk aan die veelkleurige tulpe en snuisterye wat te koop is. Ongelukkig is die laaste egte blommeverkoper by dié mark van voornemens om binnekort sy stalletjie te verkoop. Volgens ’n artikel wat ek gelees het, voel hy dat hy nie meer langer wil meeding teen die tipiese toeristegeöriënteerde neiging van geen vars blomme nie, maar sade en souvenirs, wat die bekende mark oorgeneem het nie.

Die Leidseplein is ’n mengelmoes van studente en toeriste op ’n Saterdagmiddag en ons het in ’n netjiese kroeg eg Nederlandse krokkette en “bitterballen” geëet terwyl die plaaslike mense sokker en ander sport luidrugtig op televisieskerms dophou.

Ons het met ’n ompad beland in die rooiligdistrik en maar baie vinnig weer ons pad uit Die Walletjies probeer vind tussen die winkels met vreemde voorwerpe in hulle vensters en plek-plek ’n lewendige, skamel geklede dame wat haar bates agter glas ten toon stel.

Ons het gereeld groepe jongmense teëgekom wat duidelik henne- en haneparty hou in die strate. Amsterdam is steeds ’n gewilde naweekkuierplek vir Europeërs.

Nadat ons ingeloer het in De Bijenkorf, die reuse winkelsentrum met ekslusiewe winkels van regoor Europa, het ons deur die aandenkingswinkels van Damrakstraat gedwaal en by ’n Italiaanse restaurant in ’n systraatjie gaan eet.

Met koffieroomyse vir nagereg, het ons vir oulaas die liggies in die strate wat weerkaats op die Amstelrivier bewonder en koers gekies hotel toe.

Ons het gewik en weeg of ons dit die volgende oggend moet waag om die trein Delft toe te neem, maar aangesien ons reeds weer drieuur moes terug wees in Amsterdam om gereed te maak vir ons vlug via Frankfurt Kaapstad toe, het ons die Sondagoggend maar eerder weer deur die middestad gestap tot by die blommemark, ’n paar laaste aandenkings en eg Hollandse kaas gekoop, en gaan regmaak vir ons lang vlug terug.

Bloemenmark, Amsterdam.

Die selfoontoepassing wat daagliks my treë tel, het dan ook bevestig dat hierdie oggend se vinnige heen-en-weer deur Amsterdam se hoofstraat, die kortste roete was wat ons in ons hele toer gestap het: 9.42 km. Die dag wat ons die verste gestap het, was die dag in Parys toe ons paaie met die sakkeroller gekruis het: 16.64 km.

Sal ek weer met my kinders oorsee wil gaan? Beslis en vanselfsprekend. Was dit stresvol en uitputtend? Natuurlik. Maar, ten spyte van treine wat op en af jaag, treindeure wat kan toegaan terwyl iemand nog buite staan, sakkerollers en die stewige Euro, was ’n gesinsvakansie op ’n stywe begroting steeds veel lekkerder as ’n sakereis terwyl jy jou maar heeltyd oor die kinders by die huis, duisende kilometer verder, bekommer.

Al was ons gereeld in mekaar se hare en ruimte. Soos ’n vriendin opgemerk het: By die huis is ’n mens ook maar in mekaar se hare en jy beleef veel minder avonture.

So, ja, die reisgogga het die jongspan nou ook behoorlik gebyt. In hulle oë is die liggies aangesteek dat daar ’n groot, wye wêreld met uiteenlopende kulture is om te beleef.

Al is hulle pretieners, verstaan hulle nou bietjie meer van die geskiedenis en hoe belangrik dit is om daaroor te lees, maar dit ook te beleef.

Hulle kyk met nuwe begrip na die yskasmagneet wat hulle ouma reeds lank gelede vir my present gegee het: “At reise er at leve!” (Hans Christian Andersen)

Om te reis is om te lewe.

The post Ina Genade: As die reisgogga byt appeared first on rooi rose.

Die wêreld rou saam oor die ikoniese Notre Dame-katedraal – Deur Zoë Salzwedel. Foto’s: Pixabay

Dié ou argitektoniese skat is een van die gewildste toeriste-aantreklikhede op die planeet met ’n beraamde 13 miljoen besoekers per jaar.

Die Notre-Dame katedraal in Parys is ’n Katolieke kerk wat duisende aanbidders van regoor die wêreld lok, en staan bekend as “Our Lady of Paris”.

Dit was al ryk inspirasie vir skrywers soos Victor Hugo, en word beskou as een van die mees kultureel betekenisvolle en onmiddellik herkenbare geboue op die planeet.

Brandbestryders het daarin geslaag om die 850-jarige Gotiese gebou se hoofsteenstruktuur en twee torings te red, maar die toringspits en dak het ineengestort.

Die Notre-Dame katedraal het vir ’n beraamde nege uur gebrand voordat die brand “onder beheer” verklaar is.

Die oorsaak van dié hartverskeurende brand is nog nie duidelik nie, maar amptenare sê dat dit moontlik gekoppel kan word aan uitgebreide opknappingswerk wat reeds aan die gang was.

Wat het gebeur?

Die vuur het omstreeks 18:30 begin brand, en het vinnig die dak van die katedraal bereik. Die vlamme het die ikoniese vensters van gebrandskilderde glas en die houtbinneste verwoes voordat dit die toringspits bereik en ook in vlamme laat ontbrand het.

Vrese het begin groei dat die katedraal se beroemde torings ook deur die vlamme vernietig sou word. Maar terwyl ’n aantal brande in die torings begin het, het die Franse minister van binnelandse sake, Laurent Nuñez, gesê dat hulle suksesvol geblus is voordat hulle kon versprei.

Teen Dinsdag, 16 April 2019, in die vroeë oggendure is die brand onder beheer verklaar, hoewel dit na verwagting ’n paar dae sal neem om heeltemal uit te doof.

Wat is die skade?

BBC News het berig dat ondersoekspanne reeds begin het om die omvang van die skade te assesseer. Die katedraal se swartgebrande klipmure en verkoolde steierwerk is vir die eerste keer aan toeskouers getoon.

The post Die wêreld rou saam oor die ikoniese Notre Dame-katedraal appeared first on rooi rose.