Dag 7 begin nie goed nie. Ek het die vorige dag net na die eindpunt met vreeslike maagkrampe begin sukkel en ‘n maag wat so opgeblaas is dat dit voel of ek gaan ontplof. Ek hoop net ek kan dit onder beheer kry, want dit sal ‘n reuse teleurstelling wees as ek nou op die vooraand moet onttrek. Die spandokter gee vir my iets vir die maagkrampe, maar ek lê bleekwit in die skadu van ‘n boom langs die Theewaterskloofdam, want hoewel ons tente vir die aand luuks is met fyn linne en geborduurde kussingslope, bak die son dit tot mini bakoondjies.

Gelukkig kom ‘n mederyer, Gerry, ‘n internis tot my redding toe hy diagnoseer dat die krampe weens die tonne suiker is wat ek in energiedrankies oor die laaste ses dae gedrink het. Jou maag se reaksie is blykbaar om meer water op te neem en die enigste teenvoeter is om baie water te drink en net proteïne te eet. Gelukkig word ek die volgende oggend wakker sonder maagpyn, maar sonder enige energie vir die laaste skof van 75 km tot op Franschhoek.

Dit was toe voorwaar ‘n nagmerrie en hoewel ons deur die mooiste omgewings in Groenlandberg ry, is dit die moeilikste dag vir my en is dit met absolute verligting dat ek by die La Coronne-wynlandgoed in Franschhoek inry.

Sjoe, wat ‘n belewenis. Veel harder as wat ek ooit kon dink, maar die mense wat ek ontmoet het en die tye wat ons gedeel het, het dit iets besonders gemaak!

STAGE 7

“Hero”

13 Februarie 2015

Villiersdorp – Franschhoek

Afstand: 75.5 km | Klim: 1 635 m

Kenmerkende klimme: GROENLANDBERG | Franschhoek-pas

The post TransCapeMTB Dag 7 appeared first on rooi rose.

Vir my wat nog nooit ‘n reekswedren aangepak het waar jy dag na dag weer ‘n groot uitdaging moet aanvaar nie, was dieTransCapeMTB bietjie van ‘n oorlewingstog en het ek nie veel tyd gehad om te stop en rond te kyk nie. Tog was Dag 6 van Greyton tot in Villiersdorp ‘n wonderlike dag. Dit was ook die eerste dag wat korter was – 69 km – en my lyf was baie gelukkig daaroor!

Ons ry deur die prentjiemooi Genadendal en daarna durf ons nogal stewige tegniese roetes aan. Ek was bekommerd oor my vaardighede toe ek sien die roeteskedule gebruik woorde soos “tricky single tarck” en “tough technical routes.” Mense sukkel en val dat die stof en klippe spat, maar weer kom my vaardigheidslesse van Nicolle van der Geft by die PWC Bike Park tot my redding en ry ek soos ‘n gesoute MTBer die padjies uit. Dankie Nicolle!

Dis voorwaar die dag wat ek die heel meeste geniet het en selfs nie die stewige 6 km klim van oor die 1 000 m van Rusty Gate demp my vreugde nie.

STAGE 6

“Heaven”

12 Februarie 2015

Greyton – Villiersdorp

Afstand: 70 km | Klim: 1 811 m

Kenmerkende klimme: Greyton singletrack switchbacks | Middelplaas-klimme | RUSTY GATE

The post TransCapeMTB Dag 6 appeared first on rooi rose.

Dag 5 eindig in die pragtige Greyton, na 113 km se trap. Dit was gelukkig ‘n veel makliker roete as gister se monster, en almal glimlag weer. Ek moes ongelukkig weens duiseligheid na gister se son en hitte vir die dag uitsit, maar ek kan gelukkig weer môre die wedren hervat. Dit gee my die geleentheid om die wenners te sien jaag vir die wenstreep. Die vroue is weer gedugte teenstand, maar Sharon Laws kom derde met Billy Stelling en Gavin Klerck in eerste en tweede plek.

STAGE 5

“Never-ending River”

11 Februarie 2015

Swellendam – Greyton

Afstand: 113 km | Klim: 1 542 m

Kenmerkende klimme: Nie veel nie …

The post TransCapeMTB Dag 5 appeared first on rooi rose.

Dag 4 neem ons tot op Swellendam deur die Grootvadersbosch met ‘n lieflike single track. Die eerste 65 km is heerlik met die mooiste uitsigte en bospaadjies. Toe raak dit ‘n riller…

42 °C en nie ‘n boom in sig nie. Toe ek op 75 km kom, besluit die organiseerders om die wedren vir veiligheidsredes te stop en almal wat nog ry op te laai en Swellendam toe te neem.

Dit was dus ‘n korter dag as beplan, maar een wat ek baie geniet het.

STAGE 4

“Milk & Honey”

10 Februarie 2015

Riversdal – Swellendam

Afstand: 113 km | Klim: 1 929 m

Kenmerkende klimme: Milk&Honey | Grootvadersbosch Concervancy

The post TransCapeMTB Dag 4 appeared first on rooi rose.

‘n Dag wat ons almal ‘n bietjie uitoorlê het.

Na gister se moordende Gamkaberg het ons dag 3 lig geskat. Agterna het almal met nuwe respek oor Rooiberg en Kanga gepraat.

Moordend warm met ‘n wind wat ons die laaste 26 km na Riversdal stil gewaai het. Die soort wind wat jou dwing om teen ‘n afdraand te trap. Boonop was ons bene moeg na dag 2 en dus was die reserwes maar laag. 123 km later is ons eindelik op Riversdal.

Voorwaar my hardste dag.

STAGE 3

“Kanga”

9 Februarie 2015

Calitzdorp Spa – Riversdal

Afstand: 121 km | Klim: 2 145 m

Groot klimme: Rooiberg Pas | KangaKrusher | Garcia Pas

The post TransCapeMTB Dag 3 appeared first on rooi rose.

Ja, Gamka beteken leeu, en hierdie berg het vir ons gebrul. Boonop kry jy die monster op ongeveer 80 km as jou bene en sitvlak kis is. Van die elite ry hom uit, maar die meeste van ons moet die grootste gedeelte van die 14 km uitklouter en jou fiets stoot! Daarna is daar ‘n duiselingwekkende afdraand wat baie mense afstap omdat dit so gevaarlik is. Gelukkig het my vaardigheidslesse by Nicole by PWC Bike Park my eindeloos gebaat en kon ek dit versigtig afry en na byna 10 ure in die saal ons bestemming in Calitzdorp bereik.

So lyk roete 2, afgelaai vanaf die TransCape-webblad:

STAGE 2

“Gamka”

8 Februarie 2015

George – Calitzdorp Spa

Afstand: 121 km | Klim: 2 100 m

Kenmerkende klimme: Montagu-pas | GAMKABERG

The post TransCapeMTB Dag 2 appeared first on rooi rose.

Wow, 109 km is nogal ‘n BAIE ver ent om te ry as die totale klim 2 716 m is! Maar ek het dit oorleef en betyds klaargemaak. Nou moet ek net my kragte herwin vir dag 2 wat 121 km is en die baie formidabele Gamkaberg insluit!

So lyk roete 1, afgelaai vanaf die TransCape-webblad:

STAGE 1

“Forests and Fairies”

7 Februarie 2015

Knysna – George

Afstand: 109 km | Klim: 2 716m

Kenmerkende klimme: Simola | Gouna | Hydro | Homtini | Bergplaas | Seven passes

The post TransCapeMTB Dag 1 appeared first on rooi rose.

Ons doen vandag “drop offs” kondig Nicolle aan met die soort van entoesiasme waarmee mens ‘n groep kleuters met ‘n middernagfees verras. Nicolle van der Greft , my instrukteur vir vaardighede by die PWC Bike Park het presies 5 weke gehad om my van “zero to hero” te kry vir die TransCape reeks-wedren wat ek van 7-13 Februarie gaan doen. En sy het die uitdaging met uiterse toewyding aanvaar.

Om sesuur op ‘n Vrydagoggend is my entoesiasme nie op dieselfde vlak nie, maar ek volg gedwee in haar fietsspore, want ons het nog net twee lesse oor voor my wedren en daar is klaarblyklik nog heelwat lewensgevaarlike hindernisse in die Bike Park oor wat net wag om oorwin te word.

My gebrek aan entoesiasme maak plek vir ‘n verlammende gevoel van paniek toe ek besef wat sy in gedagte het. ‘n Hout-platformpie eindig in die lug voor die grond onder wegval in ‘n bitter steil afdraend. Uitstekend as jy die Wright-broers is wat vliegkuns wil ontdek, of as jy daarvan droom om in ‘n sirkus te werk. Minder geskik as jy net twee wiele, geen veiligheidsnet en geen vlerke het nie.

Maar Nicolle laat haar nie afsit nie en ry daar af asof ‘n fiets hiervoor ontwerp is. “Maklik” sê sy met ‘n glimlag. Sy gee baie duidelike instruksies oor hoe mens dit moet doen: wees in beheer, fokus, “commit” en maak seker dat jou boude ver agter jou saal is en laag bly.

Ek kners ek op my tande, vermaan my boude om hul plek te ken en plaas my lewe op die spel.

En vind uit dit is toe werklik maklik. Sjoe, ek sou nooit ‘n maand gelede gedink het dit is moontlik om so iets met ‘n fiets aan te vang nie. Wat nog te sê dat ek dit self sou regkry!

Wat net weer aan my bewys dat mens enige ding kan leer as jy stap vir stap vorder en goeie instruksies het. Bergfiets is baie tegnies en jy gaan baie vaardighede aanleer deur gereeld saam met ervare mense te ry. As jy egter min tyd het, uit die staanspoor reg wil leer en ook nie ander se slegte gewoontes wil aanleer nie, is ‘n kursus in vaardighede uitstekend.

Dit sal jou help om jou fiets te leer ken en selfvertroue te ontwikkel wat enige roete of wedren op jou bergfiets lekkerder sal maak.

Daar is ook baie oulike beskermingsklere as jy bang is jy gaan jou nerwe afval. Ek het ‘n stel knie- en elmboogskerms by G-Form geleen om te probeer wat baie gemaklik was en beslis vertroue ingeboesem het.

Koste: ongeveer R700- R900 per stel. Beskikbaar in verskillende groottes by fietswinkels soos Cycle Lab en sportwinkels soos Sportsmans Warehouse. Dis ook geskik vir skaatsplank, BMX, ski en perdry.

*Vir individuele vaardigheidskursusse by die PWC Bike Park in Bryanston (baie naby Bryanston parallel medium Laerskool) besoek www.facebook.com/pwcbikepark

The post Is dit ’n goeie idee? appeared first on rooi rose.

Omdat vroue bo en onder die belt verskil van mans, bestaan daar nie werklik ‘n een-grootte-pas-almal-gemaklik as dit by fietse en klere kom nie.

Een van die eerste aankopies na jy jou getroue ryperd gekry het, is ‘n fietsrybroek. Dis voorwaar nie die mees elegante kledingstuk wat jy al gedra het nie, maar ‘n opgestopte fietrybroek is noodsaaklike wapenrusting as jy jou sitvlak vir langer as vyf minute op ‘n fiets wil waag.

Tog is dit hoogs ongemaklik as jy dit vir die eerste keer aantrek. Stel jou ‘n volwasse “Babygro” voor met ‘n ingeboude doek. Ja, en dit doen beslis niks om jou boude slank te laat lyk nie.

As jy boonop geseën is met volronde kurwes kan die bande, wat net mooi reg oor jou borste druk, joune soosbeskuitbolletjies laat lyk wat dreig om uit die pan te rys. En dis allermins gemaklik.

Ek wil ook nie eers begin vertel watter gedoente dit is as jy sou besluit om vining ‘n draai te loop voor jy wegspring nie. Nou kan jy alles, en ek bedoel alles, uittrek voor jy van die onderstel ontslae is. Daar is niks vining aan so ‘n gedraaiery nie.

Dis hoekom ek so opgewonde was toe ek sien dat die nuwe Cycle Lab Megastore in Lynnwood Ridge, ‘n afdeling net vir vroue het. Dit sou my ook die ideale geleentheid bied om met iemand ‘n indringende gesprek oor “chamois cream” te hê. Buite ‘n opgestopte broek is hierdie roompie blybaar die ander wapen in jou arsenaal om saalsere te verhoed.

Ek het al ‘n paar mense subtiel gevra waar mens die room aansmeer, maar die beste wat ek gekry het was: “Chamois-room word op alle plekke gesmeer waar dit skaaf.” Ek is net nie seker hoe weet jy wáár dit skaaf voor dit nie geskaaf het nie…

Ek was nog nooit langer as vyf ure in die saal nie en vermoed dat ek alle hulp nodig gaan hê vir ‘n trajekren soos dieTransCape wat oor sewe dae strek.

Vrouefietsryklere word met vroue se kurwes in gedagte ontwerp en die kussingedeelte van die broek is ook anders. Boonop is daar selfs broeke op die mark waar dit maklik is om ‘n draai mee te loop. En ons almal weet as jy goed voel in jou klere, gaan jy opgewonde wees om op jou fiets te spring en dit te gebruik.

Daar is ook heelwat fietse waarvan die raam spesiaal vir vroue se kleiner postuur ontwerp is. As dit jou voorneme is om hierdie jaar meer tyd op jou fiets deur te bring, is dit goed om jou klere na te gaan en te kyk of jy gemaklik en mooi voel.

Gooi alles uit wat druk, knyp of verlep lyk. Dis dalk al wat jou daarvan weerhou om elke naweek pret in die saal te hê.
En ja, ek weet nou waar mens die roompie aansmeer.

* As jy uithourenne oor ‘n paar dae doen, doen Assos se fietsrybroeke klaarblyklik dieselfde vir jou sitvlak as ‘n Lazy Boy-stoel tydens ‘n marathon TV-sessie. (Ek sal rapporteer na ek die wedren gedoen het.)

Die kussing-gedeelte voel soos “bubble plastic” en die band loop tussen jou borste eerder an bo-oor. Die band wat in die middel afloop kan ook verstel word met ‘n skuiwer om langer en korter bolywe te pas. Beskikbaar by Cycle Lab Megastore Lynwood Ridge. Sien foto’s onder, geneem by Cycle Lab Megastore Lynwood Ridge

The post Broeke en roompies appeared first on rooi rose.

As jou droom jou nie bang maak nie, mik jy nie hoog genoeg nie.

Of so iets. Dis een van die kwotasies op daai fiksheidswebwerwe wat verkondig dat pyn swakheid is wat jou liggaam verlaat en dat niemand nog in sweet verdrink het nie.

Almal hoogs aanvegbare stellings, dink ek toe ek verlede Saterdag 5h45 by ‘n vulstasie in Krugersdorp staan en wag vir die groepie fietsryers waarmee ek ‘n bergfietsroete gaan doen. My gawe kamermaat vir die TransCape MTB-toer (oudkollega Teresa Coetzee) het ruimhartig genooi dat ek saam met haar fietrygroep moet kom oefen.

“So tussen 60-70 km en dis nie vreeslik tegnies nie.” “En ons wag as iemand agter raak”, het sy vrolik bygevoeg.

Siende dat die meeste roetes op die TransCape heelwat langer as 100 km per dag is, is dit tyd dat ek die uitdaging grond toe stoei. Gelukkig is ek redelik fiks na ek die vakansie byna elke dag fiets gery het en al heelwat vaardiger danksy die lesse wat ek twee keer per week by Nicolle van der Greft by die PWC Bike Park kry.

Dis toe die manne onder mekaar begin uitvra hoe dit met die Epic-oefenprogram gaan, dat ek voel hoe die swakheid my oorval eerder as verlaat.

Dis ook ongeveer tóé dat ek opmerk dat heelwat van my nuwe maats Epic plakkers op hul fietse het.

Die roete was genadig nie vreeslik tegnies nie, maar dit was helaas ook nie vreeslik stadig nie. Duidelik was my vakansieprogram nie dieselfde as die Epic-program nie.

Dit was hoofsaaklik uit vrees dat ek bygebly het. Ek het baie vining besef dat daar geen kans is dat ek ooit weer my pad na die vulstasie sou terugvind as ek agtergelaat word nie. En hoewel ek ‘n selfoon byderhand gehad het, weet ek nie hoe verduidelik mens langs watter trop skape of spannetjie koeie jy staan en wag op die soekgeselskap nie.

Iemand het agterna gevra of ek die rinkhals gesien het. Genade nee! Teen die spoed wat ons gery het, was dit byna onmoontlik om fyn detail te registreer. Ek sou nie ‘n olifant herken as ek een sou teëkom nie.

Maar ek het bygebly en klaargemaak. En dit baie geniet. Nou moet ek net dubbel die afstand per dag kan doen- elke dag vir sewe opeenvolgende dae – en ek’s reg vir die TransCape.

The post Droom groot appeared first on rooi rose.

Ek was slaggereed vir my eerste vaardigheidsles by Nicolle van der Greft by die PWC Bike Park in Bryanston. Twee bottels water, energielekkers en heelwat mannemoed vir al die hindernisse wat sy my gaan leer bemeester.

As bergfietsgroentjie het ek baie om te leer.

Dinge het anders verloop as wat ek verwag het. Die eerste tien minute het sy verduidelik hoe balans die grondbeginsel van bergfiets is. As jy kan balanseer, kan jy feitlik enige hindernis baasraak.

Daarna is ons na een van die klein areas in die park waar jy balans kan oefen. Ai, dis ’n nederige ervaring om ’n nuwe vaardigheid aan te leer. Ek voel skielik baie onhandig op my fiets en onthou hoe ek jare gelede sesuur op kersoggend langs my vyfjarige in die pad op en af gehardloop het omdat sy ONMIDDELLIK op haar nuwe fiets moes ry.

Ek is nou byna net so wankelrig – net heelwat minder opgewonde.

Nicolle wys my ’n neutrale posisie op die fiets waar dit die gemaklikste is om jou ewewig te behou. Die agterbeen reguit en voorbeen gebuig met jou gewig in jou hakke. In my geval is daar helaas bitter min gemak ter sprake. Ek voel besonders ongemaklik en as ek die voorbeen gebuig het soos sy verduidelik, is my agterste een ook gebuig.

Sy verduidelik ook dat dit baie belangrik is om op die fiets te ontspan en ’n ritme te kry. Na vele probeerslae kry ek dit wel reg en verstaan toe dadelik hoekom balans so nodig is, want nou is alles heelwat makliker.

Hopenlik sal ek volgende keer leer om meer ontspanne te wees en nie die handvatsels so krampagtig vasklem nie.

Ek het waarskynlik nie meer as 250 m gery in my hele les van een uur nie, maar tog besonders baie geleer. As jy kan balanseer, kan jy stadig genoeg ry om suksesvol deur ’n hindernis te kom. Of dit sagte sand, skerp draaie of gevaarlike rotse is.

Volgende keer sal ek minder water en versnaperinge bring…

*Cycle Lab bied vaardigheidslesse by die PWC bike Park in Bryanston aan. Van die kursusse is spesifiek op vroue gemik maar ander is vir een en elkeen wat beter op hul bergfiets wil ry. Of dit ’n Saterdagoggendrit saam met pelle of ’n hardebaard-uitdaging soos die Epic is.

-’n Kursus vir vroue wat nog nooit op ’n fiets was nie of laas as ’n kind fietsgery het kos R950 vir 5 lesse van 45 min elk en R1450 as hulle die fiets moet voorsien.

-Of drie lesse van een uur elk vir altesaam R750 as jy basiese vaardighede wil aanleer en vertroue op die fiets kweek.

-Privaatlesse vir enige fietsryers wat na ’n insident hul vertroue op die fiets moet terugkry of wat net hul vaardighede wil verbeter.

*Kontak skills@bikepark.co.za vir meer inligting en pryse.

Lees meer oor Transcape MTB hier.

The post Balans jou beste wapen op ’n bergfiets appeared first on rooi rose.

Toe ek ’n inskrywing vir die TransCape gekry het, was ek in die sewende hemel. ’n Trajekren oor sewe dae in een van die mooiste gedeeltes van die land – van Knysna tot Franschhoek.

Ongeveer 750 km oor sewe dae in Februarie. Met die bonus dat jy die tentekamp systap en elke aand in ’n heerlike sagte bed in ’n gastehuis slaap, met kos uit die boonste rakke.

Een klein detail wat ek nie te hard aan die gawe mense van TransCape adverteer het nie is dat ek ’n ervare padfietsryer is, maar bitter min ervaring op ’n bergfiets het. My bergfiets is in ’n oomblik van blindelingse optimisme gekoop toe ek gehoop het ek en manlief gaan vele avontuurlustige ure op ons bergfietse deel. Die realititeit was dat hy naweke te besig was en ek het toe vele blitsige ure op my padfiets spandeer.

Maar hoe moeilik kan dit wees? Dit is na alles steeds ’n fiets met twee wiele. Weliswaar twee baie groot wiele, besluit ek toe ek op my 29ner bergfiets spring. Nie omdat ek so rats is nie, maar eerder omdat die gevaarte baie hoog bo die grond is.

Die volgende ding wat ek agterkom is dat alles fietse helaas nie dieselfde is nie. So tuis en vol selfvertroue soos ek op my padfiets was, so ongemaklik en groen voel ek op die bergfiets. Amper soos ’n kind wat vir die eerste keer fietsry.

Niks soos ’n nuwe uitdaging om jou nedering te laat voel nie, dink ek toe ek 6h30 op ’n Vrydagoggend regstaan by diePWC Bike Park in Bryanston vir my eerste vaardigheidsles wat Vrydagoggende gratis vir dames van die Cycle Lab fietsklub aangebied word.

Ek het heelwat in my eerste les geleer. Die opvallendste was hoe min ek weet. Tweedens het Nicole, ons baie kundige instrukteur, my fiets (’n ‘hardtail’ – dus ’n fiets wat net suspensie op sy voorwiel het) een kyk gegee toe sy hoor waarvoor ek oefen en met ’n fronsie verduidelik dat dit moontlik is om 750 km op ’n hardtail te doen, maar dat dit BAIE beslis nie LEKKER gaan wees nie.

Die prentjie in my kop waar ek met ’n salige glimlag deur pragtige gedeeltes van die Tuinroete ry en vriendelik vir mense in oulike klein dorpies waai, het skielik ’n lelike knou gekry. Ek het in ’n absolute paniek die vriendelike mense by Cycle Labgenader, wat onderneem het om ’n blinknuwe Scott Spark Contessa vir my te leen tot en met die wedren in Februarie.

Dit het ook geklink of hulle verwag dat ek elke kilometer van die wedren moet FIETSRY toe hulle my sagkens maar beslis oorreed om fietsryskoene te kies wat baie ongemaklik loop.

Lees volgende Vrydag hoe my kronkelpad van padfiets na bergfiets verloop.

The post Anet se storie appeared first on rooi rose.