Kompetisie inskrywings

Carina Holland

Dorp: Bloemfontein

Antwoord 1: Dit mag dalk soos ’n cliché klink, maar my ma is werklik my beste vriendin. Sy is die eerste persoon na wie ek toe gaan, en ek vertel haar alles. Ons het geen geheime nie. Van kleins af het ek dit altyd geniet om tyd saam met haar deur te bring. Aanvanklik was dit die eenvoudige, alledaagse oomblikke—soos om saam kruideniersware te gaan koop, en te weet sy sou altyd vir my ’n sjokolade koop. Daardie klein gebare het selfs gewone uitstappies spesiaal gemaak. Soos ek ouer geword het, het ons verhouding saam met my gegroei. Ons tyd saam het verander in maandelikse koffiedates waar ons oor skool, werk en alles wat in ons lewens gebeur het, gesels het. In elke fase het sy sonder oordeel geluister en my ondersteun sonder om my te probeer beheer. Sy het my nooit laat voel asof ek ingeperk word nie. Inteendeel, sy het my aangemoedig om die wêreld te verken, kanse te waag en myself te leer ken. Wat ons band so besonders maak, is die vryheid wat sy my gegee het—vryheid wat altyd gepaard gegaan het met onvoorwaardelike ondersteuning. Sy het my vertrou om my eie pad te vind, terwyl sy altyd daar was as ’n veilige hawe. Daardie balans het my gevorm tot die mens wat ek vandag is. Selfs nou, met my uit die huis en met my eie gesin, bly sy die persoon wat ek eerste kontak. Of ek eerlike raad nodig het, iemand wat net kan luister, of bloot iemand om saam uit die huis te gaan, sy is steeds daar. Ons verhouding het oor die jare verander, maar die nabyheid het nooit verdwyn nie. My ma is, en sal altyd wees, my beste vriendin.

Antwoord 2: Onlangs het ek self ’n ma geword (November 2025). Wat ’n tyd van suiwer vreugde moes wees, het vinnig verander toe ons hoor dat ons seun met ’n aangebore hartdefek gebore is. Hy sou reeds op tien dae oud ’n oop-hart-operasie moes ondergaan en in ICU bly. My man en ek was heeltemal onkant gevang—ons het geen idee gehad nie. Deur God se genade was my ma langs my toe die dokter die nuus kort ná sy geboorte met ons gedeel het. Terwyl ek uitmekaar geval het, het sy ons staande gehou. Sy het oorgeneem toe ek nie kon nie—die nodige reëlings getref, mense ingelig wat moes weet, en aanhoudend seker gemaak ek is reg. Daar was baie boodskappe in die vroeë oggendure toe my wêreld begin verbrokkel het, en elke keer was sy daar. In ’n ware bewys van moederliefde het sy alles laat staan om by ons te wees toe ons seun oorgeplaas is. Sy het saam met my na elke hospitaalbesoek gegaan en geduldig in die wagkamer gewag vir ’n foto van haar eerste kleinseun in ICU. Sy het my vasgehou terwyl ek gehuil het en my my eerste ware stukkies ouerskapraad gegee. My maag was leeg, en in daardie oomblik was my arms ook leeg—maar daar was sy, wat my vashou. As ma was sy bekommerd oor haar kind, en nou ook oor haar kleinkind. Sy het my pyn én haar eie ervaar, net soos ek my eie pyn beleef het terwyl my baba in ICU gelê het. Ons kinders is stukke van ons harte wat buite ons liggame rondloop, maak nie saak hoe oud hulle is nie. Gelukkig het my seun oorleef. Maar ek weet ek sal my ma nooit genoeg kan bedank nie—vir haar ondersteuning, haar liefde en die trane wat sy saam met my gehuil het.

Antwoord 3: Vertroue was nog altyd die grondslag van my verhouding met my ma. Sy was nooit oormatig streng nie. Inteendeel, sy het my grootgemaak met die wete dat sy my kan lei en raad gee, maar dat my besluite altyd my eie sou wees—en dat ek ook met die gevolge daarvan sou moet saamleef. Ek weet ek kan met enigiets na haar toe gaan. Sy luister, gee raad en stel moontlike oplossings voor, maar sy neem nooit oor nie. Sy gee my die ruimte om my eie besluite te neem, terwyl sy my steeds elke stap van die pad ondersteun. Daardie balans tussen leiding en vryheid het my selfvertroue en innerlike krag gegee. Haar vertroue in my het my gevorm tot die mens wat ek vandag is. Dit het my verantwoordelikheid, onafhanklikheid en selfgeloof geleer. Juis daarom weet ek watter soort ma ek eendag wil wees—een wat vertrou, ondersteun en haar kind bemagtig, net soos sy dit altyd vir my gedoen het.