Inskrywings | rooi rose

Kompetisie inskrywings

← Terug na alle inskrywings

Adele Becker

Adele Becker

Dorp: Pretoria

Antwoord 1: Ons storie is een van verlies, maar nog meer een van liefde, geloof en oorwinning. Ek en my dogter het nog altyd ’n hegte verhouding gehad, maar sedert 2017 het die lewe ons op ’n manier saamgesnoer wat net God alleen kon doen. Ná haar pa se afsterwe het ons band nie gebreek nie – dit het verdiep, versterk en geword tot iets besonders. Ons is spontaan, ons lag maklik, en ons glo vas dat lag soms die beste terapie is. Mense sê dikwels ons lyk soos sussies, en in baie opsigte voel ons ook so – twee siele wat mekaar verstaan. Tog bly die respek tussen ma en dogter heilig, met duidelike grense en ’n diep waardering vir mekaar se plek in mekaar se lewe. Wat ons werklik dra, is ons geloof. Ons plaas God eerste, want sonder Hom sou ons nie vandag hier gestaan het nie. Net ons geloof het ons staande gehou toe alles rondom ons gevoel het asof dit verbrokkel. Albei van ons het deur byna dieselfde pyn gegaan: ek moes my man afstaan ná ’n brein aneurisme en bloeding op die brein, terwyl my dogter net twee weke voor haar matriekafskeid moes hoor dat haar kêrel in ’n ernstige motorongeluk beland het, ook met bloeding op die brein. Sy moes haar matriekafskeid alleen bywoon. Sy moes haar eindeksamen deurdruk met ’n swaar hart. Maar sy het ook op haar knieë gegaan, gebid sonder ophou, en geglo toe dit menslik onmoontlik gevoel het. Ná twee maande in ICU en ’n koma het God se hand sigbaar geword – haar kêrel het merkwaardig herstel en is vandag tuis, volkome genees deur genade alleen. Ek sien ons as mekaar se wenresep – twee steunpilare wat mekaar dra omdat ons dieselfde pad geloop het. Sy was geseënd dat haar kêrel dit oorleef het. Ek moes afskeid neem. Haar pappa, my man, het dit nie gemaak nie – maar ek glo vas hy is ’n engel in die hemel, trots op hoe sterk ons geword het. Ons storie is ’n getuienis: pyn kan breek, maar geloof bou. Liefde kan verdiep. En wanneer God eerste is, kan selfs die grootste storms jou nader aan mekaar bring – en sterker laat uitstap aan die ander kant.

Antwoord 2: Deur alles wat die lewe ons gebring het, het ek en my dogter gekies om nie uitmekaar te val nie, maar nader aan mekaar te groei. Toe verlies ons tref, het ons nie net mekaar se pyn gesien nie – ons het dit saam gedra. Elke traan, elke gebed en elke stil oomblik het ons verhouding verdiep en ons wortels sterker gemaak. Ons het geleer om eerlik te praat, om te luister sonder oordeel en om mekaar se emosies ruimte te gee. In die swaar dae was daar nie altyd woorde nie, maar daar was altyd teenwoordigheid. Soms net ’n hand wat vashou, soms ’n lag wat onverwags deurbreek – want ons glo vas dat lag genesing bring, selfs wanneer die hart nog seer is. Ons het ook bewustelik gekies om God eerste te plaas. Wanneer ons nie meer krag gehad het nie, het ons op ons knieë gegaan. Ons het saam gebid, saam gehuil en saam geglo toe alles onseker gevoel het. Dit was ons geloof wat ons laat staan het wanneer ons wou breek, en dit is daardie geloof wat ons verhouding onbreekbaar gemaak het. Alhoewel ons albei deur soortgelyke trauma moes gaan, het dit ons nie bitter gemaak nie – dit het ons empaties gemaak. Ons verstaan mekaar op ’n dieper vlak, omdat ons weet hoe dit voel om iemand lief te hê en amper te verloor, of werklik te verloor. Daarom is ons vandag mekaar se steunpilare, nie uit plig nie, maar uit liefde. Ons verhouding is een van balans: soos sussies wat saam lag en deel, maar ook ’n ma en dogter wat respek, grense en waardes eer. Deur alles het ons sterk gestaan – nie omdat ons nooit geval het nie, maar omdat ons elke keer saam opgestaan het. Dit is hoe ons gegroei het. Dit is hoe ons oorleef het. En dit is hoe ons, met God se genade, sterker uitgestap het as ooit tevore.

Antwoord 3: Ons raad as ma en dogter vir ander ma’s en dogters Kies mekaar, elke dag. ’n Goeie verhouding gebeur nie vanself nie. Dit is ’n daaglikse keuse om tyd te maak, te luister en teenwoordig te wees – selfs op die dae wanneer dit moeilik is. Praat eerlik, maar met liefde. Moenie moeilike gesprekke vermy nie. Skep ’n veilige ruimte waar gevoelens gedeel kan word sonder vrees vir veroordeling. Waar daar eerlikheid is, groei vertroue. Respekteer rolle en grense. Dis mooi om soos sussies te lag en saam te droom, maar respek tussen ma en dogter is die fondasie. Wanneer grense duidelik is, voel albei veilig en gehoor. Bid saam en plaas God eerste. Ons glo vas dat geen verhouding werklik sterk kan wees sonder God nie. Wanneer jy saam bid, nooi jy vrede, wysheid en genesing in. Geloof bind harte op ’n dieper vlak. Laat lag deel wees van genesing. Selfs in moeilike tye is lag ’n kragtige medisyne. Humor bring lig waar swaarkry wil bly, en herinner julle dat vreugde steeds bestaan. Wees mekaar se steunpilaar, nie mekaar se redder nie. Stap langs mekaar. Dra mekaar, maar gee ook ruimte om self sterk te word. Ware liefde bemagtig. Vergifnis is nie swakheid nie – dit is vryheid. Daar gaan misverstande wees. Leer om vinnig te vergewe en stadig om seer te maak. Dis hoe verhoudings bly groei. Vier mekaar se groei. Moenie vassteek by wie jou dogter of ma was nie – eer wie sy word. Groei saam, maar laat mekaar ook verander. Ons glo ’n goeie ma-dogter-verhouding word nie gebou op perfeksie nie, maar op liefde, geloof, respek en die bereidheid om saam deur die lewe te stap – hand aan hand.