Kompetisie inskrywings

Lubbi Triegaardt

Dorp: Somerset Wes

Antwoord 1: My pa is oorlede toe ek net 11 maande oud was. Van daardie oomblik af was dit net ek en my ma. Geen pa, geen broer, geen veiligheidsnet nie. Ons moes mekaar se alles word. Ons het nie net ’n ma-en-dogter-verhouding gehad nie — ons het ’n eenheid geword. Sy moes baie rolle vervul: my ma, my pa, my beskermengel, my raadgewer, my trooster — en later ook my vriendin. Sy het my nooit grootgemaak met die idee dat kinders net gesien maar nie gehoor mag word nie. Ek was altyd gesien en altyd gehoor. Sy het my ruimte gegee om my eie stem te hê, om vrae te vra, om my sê te sê. Dis hoekom ons vandag nie net ma en dogter is nie — ons is vriendinne. Ons was nie ’n normale Suid-Afrikaanse huishouding nie. Ons het nie op een plek gebly, een skool bygewoon en ’n vaste roetine gehad nie. Ons moes ons eie reëls skryf. Ons eie manier van leef vind. Ons hele lewe lank was dit net ons twee teen die wêreld — en dit het ’n ongelooflik hegte band gesmee. Ons respekteer mekaar diep. Maar ons lag ook baie — en hard. Só hard dat bure drie huise verder al vir ons gesê het hulle hoor ons. Humor was nog altyd ons reddingsboei. Ons het uit ’n bitter beker gedrink, maar ons het geweier om bitter te word. Ons het besluit om vreugde ons lewenstyl te maak. My ma het my nooit gedemp nie. Sy het my toegelaat om lewend en vol energie te wees. Sy het my altyd gesê: “Jy dra die energie om die atmosfeer te verander”. En dis hoe ons leef. Waar ons instap, probeer ons die lig bring. Ons sorg diep vir mekaar. Omdat ons al was wat ons gehad het. As ons baklei het, moes ons vrede maak — want daar was niemand anders nie. Ons het geleer om te vergewe, om te praat, om mekaar vas te hou wanneer dinge seer was. Ons verhouding is uniek. Dis anders as ’n gewone ma-en-dogter-verhouding. Dis ‘n gesin van twee, ‘n vriendskap, ‘n span — alles in een.

Antwoord 2: Ons hele lewe was ’n mengsel van mooi en moeilik. Ná my pa se dood het my ma alles agtergelaat en aan geloof vasgeklou. Sy het my saamgeneem na sendingwerk — in Amerika en ook in Malawi, waar ons in eenvoudige, landelike omstandighede gebly het. Dit was nooit luuks nie. Soms was dit onseker. Finansieel het dinge dikwels nie sin gemaak nie. Maar daar was altyd geloof. Vir ’n tyd het sy my ook tuis geonderrig. Dit was net sy en ek aan die kombuistafel — boeke, gebede, lagbuie en soms trane. Dit het ons ongelooflik naby aan mekaar gebring. Ons was letterlik mekaar se wêreld. Selfs wanneer dinge skeefgeloop het — soos toe ons in Amerika verdwaal het — het ons kalm gebly. Ek het grappies gemaak. Sy het gelag. En saam het ons weer die pad gevind. Dis hoe ons altyd was: twee vroue met geloof, humor en vasbyt. Toe ek klein was en seuntjies begin belangstel het, moes hulle eers teen my ma armstoei. Sy het altyd gewen. Later het sy gelag en gesê sy sal nuwe maniere moet kry om seker te maak haar dogter word opreg verdien. Dis wie sy is — beskermend, speels en vol liefde. My pad as kommersiële vlieënier is ook uit geloof gebore. Die geld vir my vlieglisensie het nie bestaan nie. Ons het daarvoor gebid. En dit het gekom. Tot vandag toe weet ek nie hoe my ma dit reggekry het nie — ek weet net sy het geglo. Sy werk vandag teen mensehandel. Sy het my gewys dat ’n sagte hart en ’n sterk ruggraat saam kan bestaan. En toe ek my eie groot hartseer beleef het — ’n gebroke verhouding wat my twee jaar later nog seermaak — was sy daar. Elke dag. Elke traan. Elke gebed. Ons het nie ’n maklike lewe gehad nie. Maar soos dit op my pa se grafsteen staan “‘n Blymoedige mens se hele lewe is n fees”.

Antwoord 3: Ons raad kom nie uit boeke nie — dit kom van fisies die lewe leef. Behandel jou kind soos ’n spanmaat, nie net soos ’n kind nie. Wanneer kinders met respek behandel word, groei hulle met selfvertroue. Bou vriendskap én gesag. My ma was altyd my ma — maar sy was ook my vriendin. Dis hoekom ek haar respekteer. En sy respekteer my. Gebruik humor wanneer dinge swaar raak. Lag red huwelike. Lag red gesinne. Lag red harte. Leef met geloof, selfs wanneer dit nie sin maak nie. Ons hele lewe is gebou op geloof. Wat jy saai, sal jy maai. Behandel elke mens met goedheid — ongeag geloof, kultuur of status. Stel opreg belang in ander mense se lewens. Lig hulle op want elke mens se storie is sy eie en jy moet dit respekteer. En onthou: Die lewe is ’n lied — jy moet dit reg sing. Ons is nie perfek nie. Eenkeer het my ma vir my gesê: “Lubbi, ek is so bly ek het net een van jou.” En ek het geantwoord: “Is ons nie almal nie?” Dis ons lewe. Dis ons liefde. Dis ons storie.