Kompetisie inskrywings
Nicole Ferreira
Dorp: Roodepoort
Antwoord 1: Daar is ’n felheid in ons liefde, amper soos die manier waarop ’n leeuwyfie haar welpies beskerm. Gedurende my vormingsjare was my pa op ’n ander kontinent en die emosionele, dissiplinêre en leierskaprolle het alles in my ma se oop hande geval. Dit het beteken dat reëls reëls was, maar ook dat reëls ’n rede gehad het (hou in gedagte, ek is baie hardkoppig ... net soos my ma). Dit gesê, ons aanvaar mekaar se tekortkominge en foute met ’n Kleenex-tissuedoekie in die een hand en ’n koppie kamille-roostee in die ander. In latere jare was die egskeiding wat gevolg het ’n moeilike een, maar my ma het vurig gebly en haar welpies beskerm. Ek het haar egskeiding aanvaar vir wat dit was en dit nooit teen haar gehou nie. Hoekom sou ek? Op die ou end moes iemand daar wees vir die leeuwyfie ook. Dit was simbioties. Dit was kort ná die egskeiding toe ek besef het dat ek ook my waarheid moes praat. My "coming out" as lesbiër het my familie soos ’n tsunami getref; ’n stil terugtrek van die water en toe tref dit, alles op een slag. Die aarde onder ons het geskud terwyl ek vriende en my kerkgemeenskap verloor het, en die lojaliteit van familie onder groot druk gekom het. Daar, in die verte op die geweldige see, was ’n seilboot, my ma, wat haar Jamie Cullum-lullaby sing. Dit was in daardie oomblikke voordat ek ondergegaan het, dat ek haar uitgestrekte hand gegryp het, ’n Kleenex en ’n koppie kamille-roostee. Geen oordeel nie. Geen ondervraging nie. Net... liefde. Vurige, allesomvattende liefde.
Antwoord 2: Egskeiding afgehandel. Identiteit veilig. Gesondheid... gesondheid?? Wel, ons het geen mediese fonds gehad toe Covid getref het nie en min het ons geweet hoe nodig ons dit sou hê. Die wêreld het in 2020 tot ’n brullende stilstand gekom; dieselfde jaar waarin my eie wêreld uitmekaar geval het. Ek het ’n reeks aanvalle (seizures) gekry wat die begin was van jare se spekulatiewe diagnoses. Geen oorsaak nie. Geen behandeling nie. Ek was fisies nie in staat om my praktiese eksamen vir universiteit in my finale jaar te voltooi nie. Ek kon skaars erens heengaan sonder om inmekaar te sak en ek was ’n lopende geraamte soos my liggaam homself begin verteer het. My ma (wat ná die egskeiding nie meer by ons gewoon het nie) het by my kom inloer. Sy het op die bank neergesak met ’n hopeloosheid wat ek nog nooit van haar gesien het nie. Sý was die "fixer"! Die doener! Die vegter! Sy het stadig uitgeasem, haar leë oë geknip, sonder daardie bekende vonkel. Wat moes ’n ma doen? Hospitaalbesoeke en ritte na spesialiste wat almal dieselfde blik van verwarde nuuskierigheid gehad het, het ons moedeloos, seer en kwaad gelaat. Die leeuwyfie het opgestaan. My ma was nog altyd ambisieus, ’n vrou met dryfkrag, maar ek het haar nog nooit die duisternis sien toeskreeu en in ’n hoek laat krimp soos daardie dag nie. Binne twee weke was dit afgehandel: My universiteit het my oorplasing na ’n ander kampus goedgekeur (ek sou nader aan my ma wees wat belowe het om ’n oog oor my te hou). Nie net dit nie... my mediese uitstel was goedgekeur. Iewers tussen my ma se smekende gebede voor haar bidkas en haar onwrikbare liefde, het ons dit gemaak. Kruipend, hygend en met haar welpie in haar bek, het die leeuwyfie opgestaan.
Antwoord 3: Ons reis het ons geleer dat ’n band nie net iets is wat jy het nie; dit is iets waarin jy aktief moet belê, veral wanneer dit voel asof die wêreld onder jou skud. As ons wysheid aan ander moeders en dogters kon aanbied: • Belê in die "Simbiose": ’n Ma se rol is dikwels om te lei, maar ’n dogter se rol ontwikkel uiteindelik om ook 'n hand te wees wat terugreik. Moenie bang wees om die rolle te laat verskuif nie. Om in julle verhouding te belê, beteken om kwesbaar genoeg te wees om vir jou dogter te wys wanneer jou eie "vonkel" verdof het, en haar die waardigheid te gun om jou te ondersteun, net soos jy haar ondersteun. • Maak ruimte vir Waarheid: Egtheid kan soos ’n tsunami voel. Dis hard en vreesaanjaend. Ons raad is om die "seilboot" in mekaar se storms te wees. Gee mekaar die ruimte om presies te wees wie julle is, selfs wanneer daardie identiteit die status quo uitdaag. Jy hoef nie al die antwoorde te hê nie; soms moet jy net die kamille-roostee reg hê. • Versterk, moenie Verduister nie: As twee vroue met sterk persoonlikhede, het ons geleer dat die doel nie is om die ander persoon te verander nie, maar om dit wat reeds daar is, te versterk. Moenie probeer om mekaar se "felheid" weg te skaaf nie. Vier dit eerder. Wanneer jy mekaar se individuele lig respekteer, kompeteer julle nie vir plek nie, julle maak bloot die vertrek helderder. Uiteindelik is liefde ’n keuse wat jy elke dag maak. Dit word gevind in die "smekende gebede," die vurige beskerming van die welpie en die stil besef dat hoewel die leeuwyfie die trop lei, sy nooit werklik haarself is sonder haar welpie aan haar sy nie. Ons grootste les is dat liefde nie beteken jy het altyd die antwoorde nie; dit beteken net jy los nooit die ander se hand nie. Dit is ’n voortdurende keuse om mekaar op te lig en te versterk. Die leeuwyfie lei dalk die pad, maar sy doen dit met die krag wat sy by haar welpie kry. Dit is hierdie simbiose wat ons band onbreekbaar maak.