Kompetisie inskrywings
Jo-annette Cunningham
Dorp: Pretoria
Antwoord 1: My mamma en ek het nie net ’n verhouding nie; ons het ’n lewensband wat deur storms gesmee is. Ek is die oudste dogter, en van kleins af het ek saam met my mamma grootgeword. Ons het nie net langs mekaar gestap nie, ons het mekaar vasgehou deur elke op en af, deur die mooi én die seer. Toe my ouers geskei is toe ek vier jaar oud was, was dit vir vier jaar net ek en my mamma. In daardie tyd het sy nie net my ma geword nie, maar ook my veilige plek. Saam het ons elke dag aangepak, selfs wanneer die wêreld swaar gevoel het. Ons het saam gehuil, saam gebid, saam gelag en saam weer moed bymekaar geskraap. Later het my stiefpa, ’n wonderlike man, deel van ons lewens geword en ons gesin met liefde verryk. Onlangs het ons groot verlies beleef met die afsterwe van my stiefpa en my ouma. Die pyn was diep, maar selfs in rou het mamma en ek nooit mekaar se hand gelos nie. Ons verstaan mekaar sonder woorde, dra mekaar se seer en staan steeds sterk, nie omdat dit maklik is nie, maar omdat ons vashou aan mekaar en God. Ons gesels elke oggend, al is dit net ’n kort boodskap. As dit nie gebeur nie, voel die dag leeg. Geen aand eindig sonder ’n liefdevolle “lekker slaap” -WhatsApp nie. Hierdie klein oomblikke is ons anker. Saam is ons daar vir my jonger sussies, saam staan ons sterk en saam leer ons nog elke dag wat dit beteken om sterk en sag gelyktydig te wees. My mamma is nie net my ma nie, sy is my beste vriendin. Sy ken elke deel van my: my vreugde, my vrese, my swak oomblikke en my oorwinnings. Sy stap steeds getrou saam met my deur my chroniese siekte-reis en ondersteun my emosioneel, prakties en finansieel, terwyl sy ook met liefde en opoffering vir twee ander dogters sorg. Ons ken mekaar se mooi en se lelik, se seer en se rou. Elke mylpaal, hoe klein ook al, word saam gevier. Dis hierdie onbreekbare band, geanker in liefde, geloof en volharding, wat ons verhouding so ongelooflik spesiaal maak.
Antwoord 2: Een van die mees vormende tye in my en my mamma se verhouding was die jare toe dit net ek en sy was. Ná my ouers se egskeiding moes mamma alleen na my omsien. Sy het voltyds gedurende die dag gewerk en saans tot laat in ’n kroeg, alles om vir my te sorg. Ek het agter die kroeg geslaap; vandag lag ons soms en sê dis seker hoekom ek nie altyd my wekker hoor nie. Maar in daardie tyd het God reeds besig geraak om iets in ons albei te bou. Daardie jare was nie net fisies uitputtend nie; mamma moes haarself weer vind en emosioneel genees van die wonde van die huwelik. Ek was daar as haar troos, en saam het ons geleer om ons krag by God te soek wanneer ons eie krag opraak. Ek het haar die moed gegee om uit die huwelik te stap, nie uit swakheid nie, maar uit krag, vir my, vir haar veiligheid en vir die toekoms wat God vir ons beplan het. Hier het ons geleer dat God se beskerming soms kom deur moeilike, maar gehoorsame besluite. Later in ons lewens moes ons weer saam deur diep verlies stap. Toe ons my stiefpa verloor het, was my middelste sussie in haar matriekjaar, en kort daarna het ons my ouma, mamma se mamma, verloor, net toe my jongste sussie in haar matriekjaar was. Hierdie verliese het ons gedwing om nie net op mekaar staat te maak nie, maar ook op God se beloftes wanneer die pyn te swaar voel. Saam het my mamma en ek geleer hoe om daar te wees vir ander, sonder om onsself te verloor. Ons het ontdek dat ware geloof ook beteken om stil te raak, te rou, te bid en eerlik te wees oor ons emosies. God het ons geleer dat Hy naby is aan die gebrokenes, en dat Hy krag gee vir elke dag se las. Uit elke moeilike seisoen het ons belangrike lesse geleer: om te vertrou wanneer ons nie verstaan nie, om lief te hê selfs in pyn, en om vas te hou aan hoop. Hierdie tye het ons verhouding nie gebreek nie, maar verdiep. Deur alles het God ons vasgehou, en deur Hom het my mamma en ek sterker, nader en meer verbind as ooit gegroei.
Antwoord 3: Ons raad aan ander ma’s en dogters is eenvoudig, maar diep: kies mekaar, elke dag. ’n Goeie verhouding word nie gebou wanneer alles maklik is nie, maar juis in die moeilike seisoene wanneer dit makliker sou wees om weg te beweeg as om vas te hou. Praat met mekaar, selfs al is dit net ’n kort boodskap of ’n stemnota. Daaglikse kommunikasie skep veiligheid en herinner mekaar dat julle nie alleen is nie. Leer ook om eerlik te wees oor julle emosies. Dis reg om nie altyd sterk te wees nie. Deur eerlikheid groei vertroue, en deur vertroue groei liefde. Hou mekaar se hand in moeilike tye, maar onthou om ook na julleself om te sien. Om daar te wees vir ander beteken nie dat jy jouself moet verloor nie. Leer om balans te vind tussen ondersteuning gee en ondersteuning ontvang. Dit leer ma’s en dogters dat gesonde liefde ruimte laat vir genesing. Vergifnis is noodsaaklik. Geen verhouding is perfek nie, en seer gaan gebeur. Kies om te vergewe, nie omdat die seer klein was nie, maar omdat die verhouding belangrik is. Vergifnis bring vryheid en maak plek vir groei. Bou julle verhouding op geloof. Wanneer God deel is van julle verhouding, hoef julle nie alleen te dra wat te swaar voel nie. Bid saam, vertrou saam en hou vas aan God se beloftes, veral wanneer julle nie verstaan hoekom dinge gebeur nie. Geloof leer ons dat selfs pyn gebruik kan word om ons nader aan mekaar te bring. Wees mekaar se veilige plek. Laat jou dogter of jou ma weet dat sy altyd kan terugkom, sonder oordeel, sonder verwyte. Liefde wat veilig voel, bou mense wat sterk is. Laastens: wees dankbaar vir mekaar. Vier klein oorwinnings, deel mylpale en wees teenwoordig in mekaar se lewens. ’n Goeie ma-en-dogter-verhouding word nie oornag gebou nie, maar deur jare van liefde, opoffering, geloof en die keuse om te bly, maak nie saak wat die lewe bring nie.