Kompetisie inskrywings

Dané Erasmus

Dorp: Stellenbosch

Antwoord 1: Wat ons verhouding spesiaal maak, is dat ons mekaar kies, selfs ná seer en afstand. Ons liefde het dieper geword deur alles wat ons saam oorleef het. My ma en ek het van kleins af ’n hegte, liefdevolle verhouding gehad. Sy was ’n enkelouer wat ongelooflik hard gewerk het, maar ten spyte daarvan het sy altyd tyd, sagtheid en liefde vir my gehad. Ek het grootgeword met die wete dat ek gesien, gehoor en onvoorwaardelik liefgehê word. Sy was daar vir elke belangrike oomblik en haar teenwoordigheid het my veilig laat voel. Ek het as kind nooit aan haar toewyding getwyfel nie. Haar liefde was konstant, sigbaar en lewendig in alles wat sy gedoen het. Die lewe het sy draaie geloop en soos ek ouer geword het, het dinge verander. In my hoërskooljare het sy in ’n verhouding betrokke geraak wat ’n afstand tussen ons geskep het. Wat eens so natuurlik en naby gevoel het, het stadig begin verbrokkel. Ons het mekaar se harte seergemaak, soms deur woorde, soms deur stilte. Vir byna twee jaar het ons verhouding skipbreuk gely. Ons was twee mense met dieselfde liefde, maar sonder die vermoë om mekaar werklik te bereik. n Tyd van pyn, verwarring en verlange na dit wat ons eens gehad het. Tog het God se genade die laaste woord gehad. Ons versoening het in die Kaap plaasgevind, tussen die see en die berge, ń nuwe begin, ‘n plek waar harte sag geword het en vergifnis ruimte gekry het. Dit was nie ’n oomblik nie, maar ’n proses, een van eerlikheid, trane, gebed en nuwe begrip. Deur die Here se hand het ons mekaar weer gevind, nie presies soos voorheen nie, maar sterker, dieper en met meer genade vir mekaar. Vandag is ons verhouding op die beste plek waar dit nog ooit was. Ons verstaan mekaar beter, luister met meer deernis en waardeer mekaar op ’n nuwe manier. Wat eens gebreek was, is herstel, en dit dra nou die merke van genesing. Mooi, eg en kosbaar. Rooi rose simboliseer vir my hierdie reis: liefde wat getoets is, gebreek is, maar deur genade weer blom. Ons storie is een van versoening, hoop en ’n band wat, ten spyte van storms, nooit vernietig kon word nie.

Antwoord 2: Die moeilike tyd wat ons saam deurgemaak het, het nie op een dag begin nie; dit het stadig, amper onsigbaar, tussen verantwoordelikhede, verwagtinge en oorlewing ingesluip. Ek was ’n enkelma wat alles probeer dra het: die broodwinner, die beskermer, die veilige hawe. Ek het gewerk om kos op die tafel te sit, om ’n toekoms te bou, om sterk te wees waar ek eintlik moeg was. In daardie jare het ek nie altyd besef hoe swaar die stilte tussen ons raak nie. Die dogtertjie wat eens my skaduwee was, het stiller geword. Haar lag het minder gereeld gekom, haar oë het dinge gesien wat sy nie altyd kon verwoord nie. Ek was fisies daar, maar emosioneel soms net-net betyds, en dit is ’n skuld wat ’n ma diep in haar hart dra. Toe kom die egskeiding. ń Besluit wat noodsaaklik was, maar tog soos verraad gevoel het. Ek het harder gewerk, langer ure gemaak, my eie besigheid begin, en dikwels gedink ek doen dit alles vír my kinders, sonder om te sien hoe dit ons van mekaar wegneem. Ons verhouding het stadig begin verbrokkel, nie omdat daar nie liefde was nie, maar omdat tyd, aandag en teenwoordigheid skaars geword het. Later het ’n nuwe verhouding en ’n saamgestelde gesin nóg minder ruimte vir ons alleen gelaat, en dit het seergemaak op maniere wat nie altyd uitgespreek is nie. En toe, onlangs, het ek my sussie, Dané haar peetma, aan kanker verloor. Skielik het alles tot stilstand gekom. Die wêreld het kleiner geword, en die waarheid het hard en duidelik gekom: tyd is nie belowe nie. Die dood het ons weer laat kyk na mekaar, nie as ma en dogter wat mekaar gemis het nie, maar as twee mense wat mekaar steeds nodig het. In daardie rou en verlies het ons besef hoe maklik ons jare kan verloor sonder om dit agter te kom, en hoe kosbaar elke oomblik saam werklik is. Dit was pynlik, maar ook heilig. ’n Wakkerword-oomblik wat ons harte weer na mekaar toe gedraai het.

Antwoord 3: Wat ons vandag vir ander ma’s en dogters wil sê, kom uit daardie seer, maar ook uit genesing. Moenie wag vir ’n krisis om weer na mekaar te kyk nie. Moenie dink daar sal later tyd wees nie, want “later” is nie ’n belofte nie. Praat mekaar se taal van liefde, al is dit ongemaklik. Luister, selfs wanneer jy moeg is. Kies mekaar, oor en oor, selfs in seisoene waar die lewe druk en ongenadig voel. Vir ma’s: jou kind het jou nie perfek nodig nie, sy het jou teenwoordig nodig. Sy onthou nie altyd wat jy vir haar gedoen het nie, maar sy onthou hoe sy by jou gevoel het. Werk, liefde, verantwoordelikhede… dit alles het sy plek, maar jou verhouding met jou kind is onherhaalbaar. Vir dogters: jou ma is ook net ’n mens, soms bang, soms onseker, maar lief op maniere wat sy nie altyd reg kan wys nie. Gee genade waar daar tekort was, en wees dapper genoeg om weer oop te maak. Onthou, dis haar eerste keer op die aarde, nes joune. En vir albei: bid saam, bid vir mekaar, selfs wanneer woorde min raak. Hou vas aan die waarheid dat God tussen ma en dogter werk, selfs wanneer alles voel asof dit uitmekaar val. Liefde kan genees wat tyd gebreek het, en eerlike teenwoordigheid kan jare se afstand oorbrug. Moenie wag nie. Leef voluit saam. Kies mekaar nou.