Kompetisie inskrywings
Deidre Viljoen Jeanny De Villiers
Dorp: Johannesburg
Antwoord 1: My en my ma se verhouding is spesiaal omdat dit gebou is op iets wat nie almal het nie: diep vertroue, onvoorwaardelike liefde en ’n stille verstaan van mekaar. My ma is nie net my ma nie – sy is my veilige plek. Die een by wie ek kan gaan sit sonder om te verduidelik hoe ek voel, want sy sien dit klaar in my oë. Sy ken my sterk punte, maar ook my brose kante, en tog kies sy my elke dag. Nie omdat sy móét nie, maar omdat sy wíl. Wat ons verhouding besonders maak, is hoe sy my grootgemaak het om my eie mens te wees. Sy het my geleer om sag te wees sonder om swak te wees, om hard te werk, om my waardes te ken en om trots te wees op waar ek vandaan kom. Sy het my nooit probeer vorm in iets wat ek nie is nie, maar my eerder gehelp om die beste weergawe van myself te word. Daar is ’n eerlikheid tussen ons. Ons kan praat oor die mooi én die moeilike dinge. Ons lag saam, ons huil saam, en soms sit ons net stil – en dit is genoeg. Sy luister regtig, sonder oordeel, en haar raad kom altyd uit ’n plek van wysheid en liefde, selfs wanneer dit nie is wat ek wil hoor nie. My ma is ook my voorbeeld. In hoe sy liefhet, hoe sy gee, hoe sy aanhou selfs wanneer dit moeilik raak. Sy wys my elke dag wat dit beteken om ’n sterk vrou te wees – nie deur perfeksie nie, maar deur deursettingsvermoë, nederigheid en geloof. Wat my en my ma se verhouding regtig uniek maak, is dat dit nie net ’n ma-en-kind-band is nie, maar ’n vriendskap wat met tyd gegroei het. ’n Verhouding wat saam ontwikkel het deur verskillende seisoene van die lewe. Sy is my wortels en my vlerke. En dit is hoekom my en my ma se verhouding vir my so kosbaar is.
Antwoord 2: Een van die tye wat my en my ma se verhouding die meeste laat groei het, was ’n moeilike seisoen in ons lewens – een waar dinge nie volgens plan geloop het nie en waar ons albei op verskillende maniere swaar gedra het. Dit was nie ’n tyd van groot woorde of dramatiese oomblikke nie, maar eerder ’n stil, emosionele stryd. Daar was onsekerheid, moegheid en dae waar dit gevoel het asof alles net te veel raak. Soms het ons mekaar verkeerd verstaan, soms het ons stilgebly wanneer ons eintlik moes praat. Dit was nie maklik nie, en dit was beslis nie perfek nie. Maar juis in daardie moeilike tyd het iets mooi begin gebeur. Ons het geleer om eerliker met mekaar te wees – om te sê wanneer ons seerkry, wanneer ons bang is, en wanneer ons net iemand nodig het om langs ons te sit. My ma het my geleer dat liefde nie altyd beteken om al die antwoorde te hê nie, maar soms net om teenwoordig te wees. Ons het saam geleer hoe om mekaar ruimte te gee, maar ook hoe om mekaar vas te hou wanneer dinge begin breek. Daardie seisoen het ons gedwing om stadiger te raak, beter te luister en mekaar nie as vanselfsprekend te aanvaar nie. Vandag, as ek terugkyk, besef ek dat daardie minder goeie tyd eintlik een van die grootste seëninge vir ons verhouding was. Dit het ons nader aan mekaar gebring, ons bande verdiep en ons gewys hoe sterk ons saam is. Ons verhouding is nou meer eerlik, meer sag, en meer eg – omdat ons saam deur iets moeiliks is en gekies het om mekaar nie los te laat nie.
Antwoord 3: Eerstens: praat met mekaar, al is dit soms ongemaklik. Moenie wag tot alles perfek is voordat julle dinge uitpraat nie. Nabyheid groei wanneer daar ruimte is vir gesprek en begrip. Tweedens: luister regtig. Nie net om te antwoord nie, maar om te verstaan. Soms het ’n mens nie raad nodig nie, net iemand wat hoor en erken hoe jy voel. Derde: gee mekaar genade. Ma’s en dogters is albei net mense wat leer en groei. Julle gaan mekaar soms teleurstel. Moenie toelaat dat trots belangriker raak as liefde nie. Sê jammer wanneer dit nodig is, en vergewe maklik.