Kompetisie inskrywings

Tessa Esterhuizen

Dorp: Johannesburg

Antwoord 1: My ma en ek deel ’n band wat woorde soms te klein maak om regtig te beskryf. Sy is nie net my ma nie, maar ook my beste vriendin, my veilige plek en die vrou na wie ek elke dag opkyk. In haar vind ek krag wanneer ek swak voel, hoop wanneer dinge swaar raak en liefde wat nooit voorwaardes het nie. Sy is iemand wat nooit opgee nie selfs wanneer sy moeg is, selfs wanneer niemand dit sien nie. Sy staan altyd op, nie net vir haarself nie, maar vir almal om haar. Ek het nie baie vriendinne nie, want my ma is die een mens by wie ek altyd myself kan wees. Sy luister sonder om te oordeel, verstaan selfs wanneer ek nie die regte woorde het nie, en gee raad wat uit wysheid en opregte omgee kom. Sy sit ander altyd bo haarself en vergeet dikwels haar eie behoeftes om seker te maak dat almal anders reg is. Dit is wie sy is onselfsugtig, sag van hart, maar ongelooflik sterk. My ma sien die mooi raak waar ander dit miskyk. Sy glo in mense wanneer hulle nie meer in hulself glo nie, en sy dra lig saam met haar, selfs in donker tye. Haar liefde is stil maar diep, haar krag sag maar standvastig. Sy is ’n vrou met ’n hart wat gee sonder om iets terug te verwag, en ’n gees wat nie maklik breek nie. Vir my is sy meer as net ’n ma sy is my rolmodel, my steunpilaar en my grootste seën. Ek is wie ek is, omdat sy my geleer het hoe om lief te hê, hoe om sterk te wees en hoe om nooit op te gee nie en hoe om te glo.

Antwoord 2: In 2008 het ons deur een van die moeilikste tye van ons lewens gegaan. Ek was net 15 jaar oud toe my ma met stadium 4 servikale kanker gediagnoseer is. Dit alleen was reeds ’n skok, maar dit het gebeur in ’n tyd toe ons reeds met groot trauma te doen gehad het. Ons huis is beroof en tydens die voorval is my stiefpa geskiet. Hy het in die ICU beland en vir sy lewe geveg. Te midde van hierdie chaos en vrees het ons toe die nuus ontvang van my ma se kankerdiagnose. Aanvanklik het dit onwerklik gevoel, maar die werklikheid het vinnig ingetree toe ons sien hoe siek sy raak. My ma het intense behandeling ondergaan chemoterapie en daaglikse bestralings met konstante hospitaalbesoeke. Terselfdertyd moes ons elke dag hospitaal toe gaan om by my stiefpa te wees. Dit was ’n donker en uitputtende tyd, vol onsekerheid, vrees en emosionele pyn. Ten spyte van alles het my ma ongelooflike krag getoon. Sy het aangehou veg en nooit opgegee nie. As kind was ek bang en oorweldig, en ek het gesukkel om die moontlikheid te aanvaar dat ek haar kon verloor. Tog het haar moed en vasberadenheid my diep geraak. Na ongeveer ses maande van intense behandeling het sy teruggegaan vir opvolgondersoeke. Dit was toe dat iets ongeloofliks gebeur het. Die dokters het bevestig dat haar kanker heeltemal weg was. Selfs hulle het dit as ’n wonderwerk beskryf. Ons glo vas dat dit God se hand was. Hierdie ervaring het my lewe en my geloof gevorm. Dit het my geleer dat opgee nie ’n opsie is nie, dat geloof werklik saak maak, en dat elke oomblik saam met geliefdes kosbaar is. Môre is nie belowe nie, en daarom moet ons vandag met dankbaarheid leef.

Antwoord 3: Die band tussen ’n mamma en haar dogter is iets besonders. Dit is waar liefde leer praat, waar veiligheid ’n gevoel word en waar harte mekaar altyd weer vind. Dit bly steeds ’n verhouding waaraan ’n mens elke dag moet werk met eerlikheid, getrouheid en liefde. Om altyd na mekaar te luister, mekaar te beskerm, mekaar te lei, maar ook mekaar te leer. Om nie mekaar se foute mis te kyk nie, en om mekaar se grense te verstaan en te respekteer. Om mekaar te dra en te help wanneer een val. Deur elke fase, elke traan en elke lag bly liefde die brug wat julle verbind.