Kompetisie inskrywings
Marunelle Hitge
Dorp: Cape Town
Antwoord 1: Die band tussen my en my ma is vir my een van die grootste geskenke van my lewe. Ek is die oudste dogter met ’n jonger boetie, en ons het albei ’n ongelooflike, mooi verhouding met ons ouers. Maar daar is iets besonders aan die ma-dogter-verhouding – dit is tegelyk sag, sterk, eerlik en diep gewortel in onvoorwaardelike liefde. Wat ons verhouding so uniek maak, is dat ons mekaar se veilige plek is. Ons kan oor enigiets praat – die mooi, die seer, die verwarrende en selfs die dinge waaroor ander mense skaam of bang is om te gesels. Daar is geen oordeel nie, net begrip en deernis. Ons gesels baie oor die lewe, oor mense, oor geloof, oor hoe ons kan groei en beter kan wees. Hierdie oop gesprekke het oor jare ’n vlak van vertroue gebou wat ek koester. Ons het ook ’n spesiale manier van kommunikeer – private grappies, een-woord-gesprekke en net daardie kyk wat sê: “Ek verstaan.” Selfs al woon ons nou al vier jaar ver van mekaar af en sien mekaar net ’n paar keer per jaar, voel dit nooit asof daar afstand is nie. Wanneer ons saam is, lag ons soos beste vriendinne en praat ons ure lank asof ons tyd wil inhaal. My ma is vir my ’n ongelooflike voorbeeld van liefde in aksie. Sy is ’n Enneagram Tipe 1 – regverdig, toegewyd en met ’n sterk morele kompas. Ek is ’n Tipe 7 – energiek en avontuurlustig. Ons verskil dus in temperament, maar dit vul mekaar perfek aan. Sy help my om dieper te dink en nie impulsief te reageer nie; ek "push die boundaries" en wys my ma hoe lekker dit is om ligter te leef en meer spontaan te wees (sy het altyd 'n Plan A - X vir 'n krisis). Sy is ook ’n ma-figuur vir soveel ander soos my vriendinne en niggies. Haar hart loop oor van omgee. Ek kan eerlik sê: alles wat ek is, en alles wat ek eendag hoop om as vrou, vriendin en ma te wees, het ek by haar geleer. Ons verhouding is nie perfek omdat dit foutloos is nie, maar omdat dit eerlik, veilig en vol genade is.
Antwoord 2: Sedert my eerstejaar op die PUK het ons in my koshuis (Wag 'n Bietjie Dameskoshuis) 'n ma-endogter-naweek gehad en dit het ons ’n jaarlikse ma-dogter-uitstappie ’n vaste tradisie gemaak al 11 jaar hierdie jaar – soms groot, soms eenvoudig, maar altyd doelbewus. Dit herinner ons dat tyd saam nie ’n luukse is nie, maar ’n belegging in ons verhouding. ’n Tyd wat my en my ma se verhouding op ’n besondere manier verdiep het, was tydens ’n weeklange staptoer wat ek saam met ’n vriendin gereël het. Ons was 20 vroue – tien ma’s en tien dogters. Dit was bedoel as ’n spesiale ma-dogter-ervaring, maar vir my persoonlik het dit plaasgevind in ’n baie moeilike emosionele tyd waaroor ek geen beheer gehad het nie. Ek het deur ’n seer en verwarrende fase in my lewe gegaan. Aan die buitekant het ek aangegaan soos altyd, maar binne-in was ek moeg, hartseer en vol vrae oor 'n verhouding wat verbrokkel met my destyse kêrel. Daardie week se stap, die stilte van die natuur en die ure se stap langs my ma en haar vriendinne... my tannies en vriendinne se mammas – het iets in my begin oopmaak. Daar was nie groot dramatiese gesprekke nie. Dit was eerder klein, eerlike oomblikke. Gesprekke terwyl ons bergpaaie klim, of stiltes waar sy net langs my geloop het en my hand gevat het. Of ure in die aande oor 'n glasie wyn stroies vertel het (mooi en monder mooi verhale). Ek het besef ons is net mens. Sy het nie probeer regmaak of oplossings afdwing nie – sy was net daar. En daardie “net daar wees” het my meer duidelikheid gegee as wat enige raad kon. Saans, saam met die ander ma’s en dogters, het ons gelag, stories gedeel en saam gehuil. Ek het besef hoe kosbaar hierdie verhoudings is, en hoe sterk die band tussen ’n ma en dogter kan wees wanneer daar ruimte is vir kwesbaarheid. Daardie week het my gehelp om te genees, maar dit het ook my verhouding met my ma verander. Ons het mekaar op ’n dieper vlak begin verstaan. Sy het gesien waar ek seerkry sonder dat ek alles hoef te verduidelik, en ek het weer besef hoe veilig ek by haar is en deur haar ervarings te deel weet ons nou hoe om mekaar nog beter te ondersteune n koester. Daardie moeilike tyd het my geleer: pyn kan verhoudings breek, maar dit kan hulle ook verdiep – as daar liefde, geduld en teenwoordigheid is. Ons bid dit toe vir elke ma-en-dogter verhouding in ons lewens.
Antwoord 3: Ons beste raad is so betroubaar soos my ouma Ria se melktert resep... Eerstens geloof speel die grootste rol in ons lewe. Ek het my ma al in trane gebel en dan het ek nie woorde nie ek vra net dat sy vir my bid. Om saam te bid, of saam oor ons geloof te gesels, getuineisse te deel, bring ’n dieper dimensie van begrip en genade. Dit help ons om ons harte en gedagtes rein en sag te hou. Tweedens, skep ’n ruimte waar daar geen oordeel is nie. ’n Dogter moet weet sy kan enigiets sê sonder om veroordeel of verklein te voel. En ’n ma moet ook veilig voel om haar menslikheid te wys. Wanneer beide ma en dogter hul harte kan oopmaak, bou dit diep vertroue wat niks en niemand sal kan afbreek nie. Derdens, maak tyd vir doelbewuste gesprekke. Moenie net praat tussen werk en warrel-wind dae vol take nie. Gaan stap saam, drink koffie sonder selfone, ry êrens heen, gaan verf julle nales, gaan koop skoene en maak tyd om net om te gesels. Dis in hierdie rustige oomblikke waar dieper gesprekke natuurlik gebeur. Dan brokkies vn mamma aan Sussie: My ma sê altyd: “Bly in jou eie baan.” Vergelykings (veral op sosiale media) steel vreugde en plaas onnodige druk op verhoudings (of soos my ma sê "moenie laat iemand jou VRUGTE steel nie"). Elke ma-dogter-verhouding is uniek. Moenie probeer wees soos iemand anders nie; bou julle eie manier van liefhê en kommunikeer. Nog iets wat vir ons belangrik is, is eerlikheid met respek. Vra mekaar: “Wil jy my eerlike opinie hê?” en wees dan sag met die waarheid. Dis nie altyd maklik nie, maar dit keer dat klein “klippies in die skoen” groot word. Laastens... lag saam. Geheime grappies, simpel oomblikke en ligtheid dra ’n verhouding deur swaar tye. ’n Ma hoef nie net ’n ouer te wees nie, en ’n dogter nie net ’n kind nie – daar is plek vir vriendskap ook. ’n Sterk ma-dogter-verhouding gebeur nie vanself nie. Dit vat tyd, moeite en baie genade van albei kante. Maar wanneer dit gebou word op liefde, eerlikheid en teenwoordigheid, word dit een van die sterkste bande wat ’n mens in die lewe kan hê.
