Skaduwees

Onthou jy hoe ons kleintyd vir ons skaduwees probeer weghol het? Pure verniet. Hulle was aan ons hakke vasgeplak.

Skadu’s was soms die oorsaak van die naarste bangmaak-ervarings. Een aand ná slaaptyd in my ouma se gastekamer, terwyl die grootmense gesellig om die eetkamertafel gekuier het, het ek die grootste angs uitgestaan oor die man in die hoek. Hy het liggies heen en weer gewieg, en ek het geweet: enige oomblik kóm hy vir my. Totdat my pa opgedaag en die man met ’n towerslag in ‘n baadjie oor ‘n stoel voor die oop venster verander het.

Ongelukkig word alle skadu’s nie so maklik verdryf nie. Mense wat met depressie worstel, praat van ’n alles-versmorende donker wolk. Die oorsensitiewes onder ons vrees die onheilspellende skadu wat onverwags op ’n ouer, ’n onderwyser of ’n geliefde se gesig kom lê. En dan is daar die dal van doodskaduwee wat, so glo baie, vir almal wag.

Ek hou meer van die idee dat die liefde en skaduwees ‘n paar dinge gemeen het. Nie een kan vasgevat word nie, maar hulle bestaan is die bewys van iets solieds. Soms raak hulle oënskynlik soek, maar sodra daar ‘n bron van lig is, verskyn hulle weer. Hoe helderder die lig, hoe skerper is hulle afgeëts. En hulle verlaat ons nooit.

Gelukkig is elkeen van ons wat, wanneer dit warm raak, in iemand se koel, verwelkomende skadu kan rus.