Deur Margaret Gardiner.
As jy die sprankelende borrel van sjampanje kon bottel op die oomblik wanneer die kurk uitspring, sou jy die wese van Kate Hudson vasvang. En dan merk jy haar oë op, dit lyk soos katoë: wys en waaksaam. Die dogter van die musikant Bill Hudson en Goldie Hawn, die beroemde komediant van die jare sewentig, het treffers in verskeie genres opgestapel – van How to Lose a Guy in Ten Days tot die musiekblyspel Nine, en ernstiger rolle soos Almost Famous en haar vertolking vanjaar in Song Sung Blue waarvoor sy vir toekennings benoem is.
Lees ook: Mode-meesterstukke by vanjaar se Met-gala
Sy het teruggekeer na komedie in Netflix se Running Point, nou in sy tweede seisoen, waar sy die wilde suster (Isla) vertolk wat niemand ernstig opneem nie, maar wat ’n nuwe baadjie aantrek wanneer sy die kans kry om die basketbalspan (wat haar pa tot kampioene opgebou het) terug na sy voormalige glorie te lei. In ’n familie van seuns, insluitend ’n buite-egtelike broer, word sy as ’n beheerbare plaasvervanger beskou, terwyl haar dwelmverslaafde ouer broer en tipiese alfaman (Cam/Justin Theroux – Jennifer Aniston se eks, terloops) rehabilitasie moet ondergaan en nie sy pos as hoof van die span kan volstaan nie. Die eerste seisoen het bewys dat Isla bekwaam is. Die tweede seisoen wys hoe sy uitgedaag word deur haar broer wat uit rehabilitasie is en weer die baas van die plaas wil wees. Selfs al is jy nie ’n basketbal-aanhanger nie, sal jy steeds die manewales, romanse en sibbe-wedywering geniet. Vroue mag hulself ook herken in sommige van die kwessies wat Isla in ’n manlik gedomineerde omgewing ervaar.
“Dit is my eerste keer dat ek ’n tweede seisoen van enigiets doen,” sê Kate, geklee in ’n rooi moulose plooitjiesrok, haar blonde hare met ’n middelpaadjie en liggies gekrul. “Dit is baie lekker, want jy kan verder gaan en jy hoef nie weer ’n grondslag vir die karakter te lê nie. Die tweede seisoen fokus op die familiedinamika. Sy is voortdurend in konflik tussen hoe hulle haar sien en hoe sy haarself en haar vermoë sien. Maar dit is ook lekker, want ek is skielik weer in die ‘kantoor’ en dink: ‘Het ’n hele jaar en ’n half verbygegaan?’ Televisie beweeg vinnig. Die tempo van ons reeks is spesifiek. Jy skiet 10 tot 11 bladsye per dag. As ek nie in die mees bekwame hande was nie, sou dit skrikwekkend gevoel het.”
Hudson spreek ook die ernstige waarheid aan wat deur die reeks loop: sistemiese seksisme. “Dit is ingebore. Soms besef ons nie eers iemand doen dit nie. Vroue doen dit selfs aan ander vroue. Ons kry dalk een of twee kanse om bo te bly. As jy ’n fout maak – is die prys baie hoër vir vroue. In basketbal is daar net een plek om te wees en dis bo. Jy moet wen. Nie elke beroep werk so nie. Ons kan stadiger jare hê wat groei aanmoedig. Maar in sport is jy daar om te wen. Dit skep ’n ander momentum.
“Om as ’n vrou ’n basketbalspan te besit en president daarvan te wees?” gaan sy voort, “daar is nie baie vroue wat hierdie groot franchises besit nie. Daarom dink mense ons reeks is interessant. Running Point gaan beslis oor hoë insette.
“Dit verg steeds baie moed en dapperheid om jouself daar buite te sit en die risiko van verwerping te loop – iets wat baie vroue heeltyd doen,” sê die ma van seuns, Ryder en Bingham, en dogter, Rani. “Ek ken baie vroue wat hulself beskikbaar stel en nie die pos kry nie. Dit verg moed. Ek dink dit is belangrik om te praat oor hoe om jou stem te laat hoor. Ek raak self soms senuweeagtig om my waarheid te praat – dit is ’n groot deel van die gesprek. Ek dink ons is nog besig om daar te kom. Ek het ’n teorie dat vroue eers werklik gelykheid sal hê wanneer generasie-rykdom onder vroue gelyk is aan dié van mans. Alles beweeg met geld. Ons wil nie hê dit moet so wees nie, maar dit is hoe dit werk. Hoe meer vroue in posisies is waar hulle hulpbronne kan versprei, hoe meer gelykheid sal daar wees in hoe dinge bestuur word. Ons is nog besig om aan te hou, om die leer te klim en daar te probeer uitkom. Dit is ’n eindelose reis.
“Dit gaan nie net daaroor om deur ander onderskat te word nie, dit gaan ook oor die moed om aan te hou vorentoe druk.”
Dis g’n verrassing dat haar ma, Goldie, haar rolmodel is nie. “Sy het ’n vroulike krag, maar ook ’n sterk energie wat dinge laat gebeur. Sy was ongelooflik ambisieus om die rolprente wat sy wou maak, te laat realiseer en te vervaardig. Sy was die eerste vroulike vervaardiger wat in haar eie rolprente gespeel het.” Daardie nalatenskap kon intimiderend gewees het, “maar ek het dit nog nooit so ervaar nie, want dit is nie hoe my ma ons grootgemaak het nie.” Ander vroue het Kate ook gevorm. “Die vervaardiger Lynda Obst (Sleepless in Seattle, Interstellar) het my op ’n baie jong ouderdom bemagtig om dapper besluite te neem en vir my idees op te staan. Sherry Lansing (die eerste vrou wat ’n ateljee bestuur het) het my aangemoedig om my mening te lug oor dinge wat vir ons projek belangrik was. Sy het my aangemoedig om eerlik te praat en nie bang te wees nie. Vroue het sterk rolmodelle en mentors nodig. Ek was gelukkig om albei te hê.”
Running Point is nou op Netflix te sien.
Volg Margaret op Youtube, Facebook, Twitter en Instagram!
Lees ook: In die sop: Gastehuisrevolusie: Janie se maklike lysie van moets en moenies vir gastehuise
